web analytics
dinsdag, mei 28

Tag: Thomas Nolet

Vertelling: Niemandsland – Thomas Nolet
Actueel, Vertellingen

Vertelling: Niemandsland – Thomas Nolet

Door Thomas Nolet Nobody, nobody told me, What nobody, nobody knows Uit: Under the rose, the song of the wanderer Walter de la Mare Dit is de plek waar je verdwenen bent. Op de grens tussen de heide en het bos. Het pad loopt een duistere tunnel in van overhangende boomtakken. 'De werelden van de mensen en de elfen raken elkaar op grenspunten,' zei je vaak. 'Waar iets overgaat in iets anders: bij bosranden en kustlijnen, op bruggen en kruispunten, in de schemering, tijdens de equinoxen en de seizoenswisselingen.' Ik herinner me niet veel van je verdwijning, iets wat de politie en onze ouders nog steeds niet geloven. Je wilde je sceptische grote stiefbroer laten zien dat je echt in contact stond met de Elfen. Ik speelde het spelletje mee, want ik had zin om te kamperen in de wilderni...
Vertelling: Dromenvangers – Thomas Nolet
Actueel, Vertellingen

Vertelling: Dromenvangers – Thomas Nolet

Door Thomas Nolet And all who heard should see them there, And all should cry, Beware! Beware! Uit: Kubla Khan, or: A vision in a dream. A Fragment. - Samuel Taylor Coleridge Je staat op de top van een heuvel in een vallei tussen hoge, steile wanden. Ver boven je bedekt een onwerkelijk gekleurd wolkendek de hemel volledig: azuurblauw, violet, zandkleurig, als de wolken van Jupiter. Ze kolken en draaien in een sierlijke wirwar van fractale vormen. Bloeiende bomen staan in kleine groepjes verspreid door het dal. Een brede rivier van zachtgeel licht meandert sierlijk door het landschap, verschijnt en verdwijnt ergens in de wanden. De rivier hult het land in een onaardse gloed: steen lijkt te glanzen als amethist, de grasvlaktes en bossen als turkoois. Er heerst een diepe stilte. Het is koud, ...
Vertelling: De horizon – Thomas Nolet
Actueel, Vertellingen

Vertelling: De horizon – Thomas Nolet

Door Thomas Nolet Plotseling was er bewustzijn. De ogen van Dak Midden Voor waren altijd al open geweest. Hij had het panorama voor hem al in zich opgenomen zolang als hij bestond. Maar nu verschenen er woorden in de ruimte achter zijn ogen. Hij kon namen geven aan de dingen die hij zag. Eerst langzaam, dan steeds sneller. Als een breuk in een dam, waar in het begin een klein stroompje water doorsijpelt, om gaandeweg in een onophoudelijke stortvloed over te gaan. Hemel… Maan, wolken… Huizen, daken, deuren, ramen… Straat, straatlantaarns, hek, park, stad, stadsmuur, velden, bossen, heuvels... Horizon. Tot nu toe had hij hier onbeweeglijk gehangen, tegen de muur, net onder de rand van het hoge dak van dit herenhuis. Zijn achterpoten omklauwden een kleine sokkel, zijn vleugels waren uitg...
Vertelling: De kracht van duizend zielen – deel 2
Actueel, Vertellingen

Vertelling: De kracht van duizend zielen – deel 2

Dit is deel 2. Lees hier deel 1. Door Thomas Nolet   ‘Jethro!’ ‘Hé, Jeth!’ ‘Wakker worden, knul.’ ‘Beetje hulp hier!’ ‘JETH!’ Ik was halverwege op weg naar de uitgang van de kamer, toen Tobias’ kreten eindelijk tot me doordrongen. Mijn hoofd voelde alsof het met dons was gevuld en het duurde even voordat ik me realiseerde waar ik was. Achter me hoorde ik doffe klappen, het zwiepende geluid van de metalen staf en de geconcentreerde uitroepen die mijn meester altijd slaakte als hij in gevecht was. De put was niet langer gehuld in het schemerduister van onze lampen. Hij was nu gevuld met griezelige, dansende lichten. Het standbeeld was tot leven gekomen en was omringd door een aura van zachtgeel licht. Haar handen hielden twee lange katana’s van licht vast in deze...
Vertelling: De kracht van duizend zielen – deel 1
Actueel, Vertellingen

Vertelling: De kracht van duizend zielen – deel 1

Door Thomas Nolet ‘You call this archeology?’ Professor Henry Jones, Indiana Jones and the Last Crusade   ‘Zag je dat?’ Ik bleef staan en tuurde naar de rotsen en struiken achter ons. Tobias keek niet eens om. ‘Ja, ik zag het.’ Zijn toon was licht en kalm, zelfs een beetje nonchalant. Hij bleef doorlopen, zijn staf tikte op de rotsachtige bodem. Ik liep ook door. Een paar stappen verder keek ik nog een keer achterom. Er was geen teken meer van wat ik net nog wel zag: de schim van een groot wezen tussen de bomen, zo wit als de wolken. Geen levend wezen, vermoedde ik. Het bos was vol geluiden: het ruisen van de wind in de takken, het gekabbel van het water in het beekje naast ons en voor ons uit het geraas van een waterval. Maar ik had het afgelopen uur geen dierengeluiden meer ...

You cannot copy content of this page