dinsdag, maart 31

Actueel

Special Tijdreizen: Bespreking – X-men Days of Future Present – Chris Claremont, Louise Simonson
Actueel, Recensies, Specials, Strips en Graphic Novels, Tijdreizen

Special Tijdreizen: Bespreking – X-men Days of Future Present – Chris Claremont, Louise Simonson

Door Loraine BitoFranklin Richards’ dood in Days of Future Past overviel niet alleen hem maar ook de fans van het Marvel Universum. De zoon van de door kosmische straling begiftigde Fantastic Four-leden Susan Storm-Richards (The Invisible Woman) en Reed Richards (Mr. Fantastic) geldt als één van de machtigste mutanten op aarde. De plotselinge uitschakeling van een ogenschijnlijk weerloze volwassen Franklin tijdens de ontsnapping uit het kamp was dan ook een schok voor vele Fantastic Four-fans. In het vierdelig vervolg Days of Future Present bestaande uit de Marvel-annuals The Fantastic Four nr. 23, X-Factor nr.5, The New Mutants nr. 6 en X-Men nr. 14 doet ‘wijlen’ Franklin zelf een poging om de uitroeiing van de mutanten in de toekomst en zo ook zijn onverwachte dood te voorkomen.H...
Special Tijdreizen: Vertelling – Niet Hitler…
Actueel, Specials, Tijdreizen, Vertellingen

Special Tijdreizen: Vertelling – Niet Hitler…

Door Django Mathijsen en Anaïd HaenDe eerste gevallen van fantomania kwamen al binnen drie weken na de lancering van onze tijdspringers aan het licht. We deden er lacherig over, vooral Paul. ‘Ze zoeken naar niks,’ zei hij op het lanceringsfeestje. ‘Nooit bestaan, geen onderdeel van het leven, geen existentie.’ Heel wat anders dan Einstein, wiens theorie ons het idee voor de springers had gegeven. ‘Die man wist wél waar hij over sprak,’ zei Paul. ‘Kunnen we nu Hitler doden?’ vroeg een kerel met een paar slokken te veel op. ‘Nee.’ Paul werd heel even ernstig. ‘Je reist veilig in je eigen lijf.’ Hij knipoogde en boog zich voorover naar het publiek. ‘Veilig voor wie … dát laten we in het midden.’ Als ik het me goed herinner, bedacht hij toen ook de naam voor de toestand. Een ziekte kon...
Vertellingen: 1897 – deel 4
Actueel, Vertellingen

Vertellingen: 1897 – deel 4

Een verhaal van Terrence Lauerhohn in vier delen.4.Omgeven door hout en steen ontwaakt de verschrikking weer. De helse jager kijkt op, kreunt, de zonnespiegel is voorbij haar volheid. Eén nacht blijft. Eén nacht slechts, om te jagen, om te voeden. Een maand volgt, een martelend leven als een sterveling. *** Giacomo lag onder wat bosjes die de kruising afbakenden waar hij de struikrover had gedood. Het was een wilde gok. Zijn voorgevoel bleek juist. Het rijtuig van de signorina kwam in zicht. Hij wachtte tot het gepasseerd was en zette een nieuwe achtervolging in. Tot zijn verwondering ging de reis niet via Chioggia. De menner week van de hoofdweg af en koos voor de route die iets noordelijk van Venetië, bij de kust uitkwam. Aangekomen bij de oever van de laguna sloeg de koets ...
Column: De genade van het lezen – Isabelle Plomteux
Actueel, Boeken, Columns

Column: De genade van het lezen – Isabelle Plomteux

In tijden als deze, waarin een minuscule bewoner van onze planeet er moeiteloos in slaagt om onze hele maatschappij overhoop te halen, is lezen – voor hen die zich eraan wagen – een waar geschenk, een herinnering aan het geruststellende feit dat dit heus niet de eerste ramp is die de mensheid treft. Een bevestiging ook dat we dit wel weer te boven zullen komen en ons gezamenlijke leven, hopelijk een stuk wijzer en met meer aandacht voor de planeet die we bewonen, zullen verder zetten. Maar ook een reminder dat elke ramp slachtoffers maakt en dat we straks genadeloos zonder hen verder zullen moeten. We tekenen hun namen op in boeken en beitelen hun geboorte- en sterfdatum in steen. Maar het zijn de verhalen die we met een glimlach en een traan over hen zullen vertellen die hen levend zull...
Vertellingen: 1897 – deel 3
Actueel, Vertellingen

Vertellingen: 1897 – deel 3

Een verhaal van Terrence Lauerhohn in vier delen.3.‘Temper uw weerschijn, moeder maan,’ fluistert het dorstige wezen met schrale stem. Het heft een klauw, strekt benige vingers uit naar het verarmde zonnelicht. Nagels, zwartgerand, rijten de lucht. Naar beneden gaan ze, kervend in vel, spieren, pezen. Hongerende lippen raken blanke huid. Een zachte zucht van dat wat voedsel wordt spoort de gulzigheid ongebreideld aan. Een kreng, in de tint van was, rest na het stillen. Een slap, leeg omhulsel dat als afval in het zwarte water neergelaten wordt. *** Giacomo wreef lusteloos de slaap uit zijn ogen. Stilletjes vervloekte hij zijn stommiteit van de dag ervoor. Hij had de nacht woelend doorgebracht, met het zinnenprikkelende beeld van de naakte signorina in zijn geest. Hij keek door...
Vertellingen: Het verkeerde adres – Zadok Samson
Actueel, Vertellingen

Vertellingen: Het verkeerde adres – Zadok Samson

Inbrekers. Eentje houdt mij onder schot, de tweede houdt Rella een mes tegen haar keel, de derde zoekt door het huis naar waardevolle spullen. Hoe langer hij ruw door onze bezittingen rommelt, hoe meer de woede zich in mij opbouwt. Heel goed. Ik haal diep adem en voel hoe de woede zich door mijn lijf verspreidt. Al die verhalen over de volle maan zijn onzin. Ik bepaal zelf wanneer ik het beest toelaat. “Ik geef jullie de laatste kans om weg te gaan,” zeg ik. De grom zit al in mijn stem. Het is een subtiele grom, je moet er echt op letten om het te horen. “Bek houden” zegt de inbreker met het pistool tegen mij.Ik kijk naar Rella en knik. Het is een kort knikje. Ik concentreer mij op de woede, laat het zijn werk doen. Mijn spieren bollen op en scheuren luid mijn kleren stuk. Mijn botte...
Vertellingen: Dodendanserslicht – deel 7
Actueel, Vertellingen

Vertellingen: Dodendanserslicht – deel 7

Een verhaal van Isabelle Plomteux in zeven delen.Moeizaam kom ik bij, plat op mijn rug. Ik verstrak, tot mijn handen verse lakens en strakke verbanden met een helende geur vinden. Thuis, ik ben thuis. Op Wachterseiland, in de grote ordeburcht. Buiten, in de tarikbomen op het binnenplein, houden mintavogels hun kwetterende theekransjes. Nu ja, thuis. Dat zal het vast niet lang meer zijn. Welke wachtershengst zal er nog met me willen vliegen nu ik Schim zo roekeloos… Met tegenzin sla ik mijn ogen op. Ik ben er niet klaar voor om de toekomst het hoofd te bieden. Ze hebben me helemaal aan het eind van de ziekenzaal gelegd, onder het grote, in ruitjes verdeelde boograam dat op het binnenplein uitkijkt. Uit de weg. Een stap verwijderd van mijn definitieve vertrek. Aan de andere kant van de ...
Vertellingen: 1897 – deel 2
Actueel, Vertellingen

Vertellingen: 1897 – deel 2

Een verhaal van Terrence Lauerhohn in vier delen.2Onder een laken van duisternis overziet de jager het aardse, dorstig naar bloed. Later zal het stromen. Niets zal worden verspild. *** Hij arriveerde laat, veel te laat, de zon was net ondergegaan. Giacomo trok hard aan de deurbel, een koperen leeuwenkop met uitgestoken tong. Hij vloekte zacht, omdat hij de lengte van de reis en het woelige water van de Brenta had onderschat, en omdat hij de ijver van de gondelier die hem had gebracht, had overschat. Een minuut later kwam een bediende aanlopen, onder een zwakke lichtvlek uit de lantaarn die hij omhooghield. Toen hij dichterbij kwam herkende Giacomo de kleinste van de twee mannen die de signorina naar het politiebureau hadden begeleid. Het kereltje haalde het in sierlijke lussen ...
Vertellingen: Dodendanserslicht – deel 6
Actueel, Vertellingen

Vertellingen: Dodendanserslicht – deel 6

Een verhaal van Isabelle Plomteux in zeven delen.De Aïshi zijn er als eerste. Hun donkere ogen branden van woede. Ze vormen geen cirkel deze keer, maar stellen zich in een lange rij achter me op. Ik moet er haast om glimlachen. Ik ga nergens meer naar toe, jongens. Toch niet in deze wereld. Hijgend houden de uitgeputte stormpanters van de bestjerka voor me halt. Hun pels is nu zo goed als doorschijnend. ‘Dwaas!’ De luchtweefster veert overeind en rukt haar bontkap af. Sneeuwwitte ogen in een sneeuwwit gezicht, omlijst door sneeuwwitte haren, boren zich in de mijne. Het rijmpje dat mijn moeder me als kind leerde, flitst door mijn ontzette hoofd.Wit als ijs, wit als sneeuw, ren ren of de ijskoningin gaat met je heen. Wit als ijs, wit als sneeuw, ren ren of de gevallene ...
Vertellingen: 1897 – deel 1
Actueel, Vertellingen

Vertellingen: 1897 – deel 1

Een verhaal van Terrence Lauerhohn in vier delen.1Vlerken slaan klappend open, jagen de nevel op. Waar de jager over de Laguna Veneta scheert, rimpelt het water, kleurt het zwart. De volle maan gidst de dood naar het leven. *** Bedachtzaam verschoof Giacomo de drie velletjes met schematisch getekende menselijke vormen tot ze in een boog op zijn bureau lagen. Elk blaadje toonde de afbeelding vanuit een ander gezichtspunt. De gerechtsarts had met een rood potlood de plaatsen gemerkt waar verwondingen waren aangetroffen, niet door vissen of ratten veroorzaakt. Een groot stuk van de hals was op elk blaadje vet gearceerd. Daar ontbrak het weefsel, net als bij de zestien andere jonge slachtoffers. Prooi waren ze, voor de monsters die het liefst in de nachtelijke uren hun verderfelijke ...

You cannot copy content of this page