Door Mu Hai
Vertaling Chinees-Engels door Judith Huang
Vertaling Engels-Nederlands door Sigrid Lensink-Damen
Fantasize houdt de Chinese schrijfwijze van Chinese namen aan, dus eerst de achternaam, dan de voornaam.

1
‘Waarschuwing! Waarschuwing! Er is een storing opgetreden op metrostation Youfangqiao! De noodoverkoepeling wordt geactiveerd. Voetgangers in de overkoepeling, let op uw eigen veiligheid. Ik herhaal: waarschuwing! Waarschuwing!’
De voetgangers in het gebied hielden hun pas in. Ze keken naar de lucht en wachtten tot de op matglas lijkende noodoverkoepeling die de hemel net had versluierd, zou verdwijnen.
Zheng Mingtao, druk met het eten van de gefrituurde-kipspiesjes van Sister Xi, bevroor net als iedereen en keek naar de lucht. Hij stopte volledig met bewegen op het moment dat hij een kostbare bamboestok met superkrokant kippenkraakbeen aan zijn vriend Lui B naast hem wilde geven. Liu B stokte slechts een moment, strekte toen zijn hand een beetje verder uit, zodat hij net die van Zheng Mingtao raakte. Zheng Mintao bleef onbeweeglijk zitten.
‘Ah…’ zei Liu B met een zucht. Hij rukte de bamboestok uit Zhengs hand, nam een hap en keek toen net als de anderen naar de noodoverkoepeling in de lucht. Het zat er dik in dat ze vandaag niet meer met elkaar konden kletsen. Nadat hij de spies op had, gooide Liu B de lege bamboestok met spijt in de vuilnisbak, klopte zijn vriend op de schouder en keek toen nog een keer om naar het statische straatbeeld van de Lian Chi-straat. Dat moest dan maar het afscheid zijn.
Liu B wist heel goed dat hij koerier was in Nanjing. Pakketjes bezorgen was zijn baan. Maar waarom hij voor deze baan had gekozen, wist hij allang niet meer. Nu had hij er vrede mee om te weten dat het niet eens zo’n slechte baan was. Het was het jaar e021 en Liu B’s hoofdverantwoordelijkheid was de distributie van pakketten in het Jianye-district. Hij kende elke straat hier als zijn broekzak en vrijwel alle inwoners. Hoewel zijn geheugen voornamelijk draaide om zijn werk (zijn herinneringen aan zijn persoonlijke leven waren altijd grillig en vaag), was hij blij dat hij elke dag kon werken, vooral omdat het bezorgen van pakketten meestal vergezeld ging van een ‘dankuwel’, uitgesproken door de ontvangende partij, wat een licht gevoel van geluk en trots in hem opwekte.
Station Youfangqiao was een station boven de grond, dus toen hij de straat afliep, moest Liu B eerst enkele stappen heuvelafwaarts lopen, vervolgens de trap afdalen, voordat hij langs de rails van de metro kon rennen. Een overkoepeling duurde nooit lang – meestal drie minuten met een paar seconden meer of minder – omdat alles binnen de noodoverkoepeling opgeschort was. Zelfs de lift werkte niet. Dus dit was de beste route om zo snel mogelijk uit het gebied te komen.
De rails van de metro waren aangewezen als niet-overkoepelingszone en op zijn huidige snelheid zou Liu B niet eens buiten adem zijn als hij de grens bereikte. Die grens leek een fysieke barrière, maar was in feite niets meer dan een optische illusie met licht. Bij kruisingen en kruispunten, daar waar de stroom mensen en het verkeer intensiveerden, stonden vele waarschuwingen en versperringen, maar die ontbraken langs het traject van de metro.
Zonder erover na te denken rende Liu B door de overkoepeling, over de rails die door de op matglas lijkende barrière werden geblokkeerd, en bereikte de andere kant, zoals hij altijd deed. Hij draafde naar station Yurun Dajie, draaide zijn lichaam, sprong het perron op en verdween in de menigte. Liu B controleerde de informatie op zijn scherm. Voordat hij Zheng Mingtao was tegengekomen, stonden er nog twee openstaande orders op zijn terminal. Hij had niet voorzien dat de korte vertraging hem zo ver achter op schema had doen laten lopen. Misschien was het het beste om eerst de spoedlevering nabij station Yurun Dajie af te handelen, voordat hij naar Youfangqiao terugkeerde en de andere twee pakketten bezorgde.
Naar het noorden gaan betekende naar de betere wijken gaan. Hoewel het maar een paar blokken verder was, veranderde het klantenprofiel hier van arbeiders die vroeg in de ochtend naar hun werk vertrokken en ‘s avonds laat weer huiswaarts keerden, naar middenstanders die maar vier dagen per week werkten en drie dagen vrij hadden.
‘Hallo, ik ben de koerier, Liu B. Bent u mevrouw Peng Ruoxin?’ zei Liu B tegen de dichte deur. Hij wist heel goed op welke deur hij moest kloppen, hij had geen hulp van zijn navigatietool nodig.
Een paar tellen later ging het luikje in de deur open en een slanke hand overhandigde hem het pakket en een scherm. Liu B koppelde haastig zijn terminal en bevestigde de transactie. Daarna nam hij het pakket aan dat nog altijd voor zijn neus hing.
Nadat de informatie op het scherm was gecontroleerd en bevestigd, bedankte Peng Ruoxin Liu B beleefd. Zijn antwoord ‘Graag gedaan’ had ze niet verwacht. Ze bevroor, haalde de veiligheidsketting van de deur om hem te openen en zag de glimlach van het gezicht van de koerier voor zich verdwijnen.
Had hij echt geglimlacht en ‘Graag gedaan’ gezegd? Peng Ruoxin voelde zich ineens een beetje onzeker. Een koerier zou nooit zoiets overbodigs doen als wachten om een beleefd antwoord terug te geven, ten minste, geen redelijke koerier.
Hij wachtte niet tot ze was uitgedacht. Hij had zich al omgedraaid en was vertrokken.
Ze controleerde de naam van de koerier op het scherm. Liu B. Ze had geen herinnering aan die naam.
Maar jee, wie hield er nu bij welke koerier welk pakket bezorgde? Zelfs als het zinnig zou zijn dat een bepaald gebied dezelfde hulpbronnen toegewezen zou hebben gekregen als een ander gebied en zelfs als de koerier die in dat gebied zou werken steeds dezelfde zou zijn, zou het moeilijk zijn hem te herkennen. Toch? Omdat al die koeriers zo op elkaar leken? Als ze niet zo afgeleid was geweest, zou ze, vermoedde ze, nooit zoveel ruimte in haar hoofd hebben verspild aan nadenken over zoiets onbenulligs.

2
Peng Ruoxin was een ambtenaar in het Jianye-district. Ze was vooral verantwoordelijk voor het draaiende houden van het controlecentrum. Omdat haar bestaan het dichtst bij dat van de oorspronkelijke mensen in haar regio was gebleven, voelde ze een zekere trots om die band in stand te houden. Sinds het jaar e021 werden alle mensen geboren in virtuele realiteit, groeiden erin op en werden er oud. De mensheid had zich volledig losgekoppeld van het bestaan in de werkelijke wereld.
Toen het bewustzijn van de laatste mens op aarde in de server werd geüpload, zouden er daadwerkelijk geen mensen van de eerste generatie meer zijn die zich hadden overgezet naar de virtuele realiteit. Toen de Grote Winter neerdaalde, verpulverden de mensen buiten de server tot stof en verdween de laatste oorspronkelijke mens in de vergetelheid van de geschiedenis.
Hoewel ze nog lang niet aan de top was, voelde Peng Ruoxin zich tevreden over de macht die ze had. In feite kostte het haar helemaal geen moeite om die macht aan te wenden en haar taken uit te voeren. Tijdens werkuren kon ze, als ze dat wilde, een wandelingetje rond het controlecentrum maken en wanneer ze vrij was, kon ze, als ze daar ruimte voor wilde reserveren, haar vrije tijd ook eenvoudig invullen.
Maar voor de koeriers en de arbeiders lag het leven dichter bij het bestaan van robots, zo observeerde Peng Ruoxin. Omdat zonne- en geothermische energie op rantsoen was, was servertijd om algoritmes te draaien schaars, dus toen de mensen naar de virtuele realiteit werden geüpload, bleven de standsverschillen natuurlijk bestaan. Een dergelijk onderscheid had invloed op alle aspecten van het leven, zelfs tot op het niveau van iemands naam. Liu B. Zijn naam nam veel minder opslagruimte in dan die van Peng Ruoxin en het verschil in stand was zichtbaar door het aantal tekens, alsof ze tot verschillende soorten behoorden.
Attributen zoals emoties en langetermijngeheugen die alle oorspronkelijke mensen hadden, waren nu voorbeschikt aan enkele individuen, vanwege de beperkingen op de rekentijd die de virtuele realiteit genereerde.
Misschien kwam het doordat ze was afgeleid, misschien had ze hem verkeerd gehoord of verkeerd ingeschat, maar Liu B de koerier leek specialer te zijn dan Peng Ruoxin had verwacht. Ze volgde dat kleine vonkje nieuwsgierigheid en maakte zich klaar om naar het controlecentrum te gaan om het te onderzoeken. Ze stapte in een zweefauto, voerde het adres van haar werk in en het landschap voor haar wervelde voorbij.
Nog geen twee minuten later stopte de zweefauto voor Yuzui Wetland Park, waar een opvallende rood-met-witte vuurtoren haar aandacht opeiste. Toen ze was uitgestapt, parkeerde de auto zichzelf en liep Peng Ruoxin naar de vuurtoren, liet haar identiteit verifiëren en nam vervolgens een lift met uitzicht naar de bovenste verdieping. Deze transparante koker overschreed al snel het hoogste punt van de vuurtoren, schoot recht de lucht in en bracht haar naar het controlecentrum dat in de wolken was verborgen.
Dankzij de informatie die op afstand werd bewaard, bepaalde Peng Ruoxin snel de route van Lui B’s laatste activiteiten. Ze noteerde de bezorgingen die hij die ochtend in Youfangqiao had gedaan. Alle zeer efficiënt, zonder spoor van enige afwijkingen. Hij was kort in het metrostation geweest, maar had zijn taak daar niet voltooid, in plaats daarvan had hij de metro verlaten…
Wacht. Waarom vertrok hij zomaar? Hij had zelfs een waarschuwing van de server ontvangen en liet zijn takenlijst in het rood knipperen, vol onafgewerkte opdrachten. Wat was zijn reden om het Youfangqiao-gebied zo haastig te verlaten?
Peng Ruoxin riep nog meer informatie op en ontdekte dat Liu B’s snelle bewegingen precies samenvielen met de periode waarin Youfangqiao zich in een overkoepeling bevond.
Ook tussen de diverse districten bestonden er grote verschillen en Youangqiao was een druk grootstedelijk gebied, met een omvangrijke en constant in beweging zijnde bevolking. Maar er was daar over het algemeen geen personeel van de hogere klassen aanwezig, wat betekende dat het vaker kon worden overkoepeld. Logischerwijs kon geen enkel personeelslid een overkoepeld gebied betreden of verlaten tot het einde van de periode. Was het verkeerd gerapporteerd of was er werkelijk iets speciaals aan Liu B?
Omdat zijn handelingen het alarmsysteem niet hadden getriggerd, kon hij geen grote problemen hebben veroorzaakt. Hoe langer ze door zijn dossier bladerde, hoe meer het erop leek dat Liu B niets meer was dan een ijverige arbeider die geen enkel spoor van instabiliteit vertoonde.
Als de hogere niveaus uit actieve processen bestonden, zouden de lagere niveaus dan niet als autonoom beschreven moeten worden? Eigenlijk hoefde het werk van het controlecentrum zelden door menselijke handen te worden uitgevoerd. Alles kon aan de algoritmes worden overgelaten die de boel automatisch herstelden. Werk op lager niveau kon eveneens zo worden uitgevoerd, maar om energie en bandbreedte te besparen, werd vaak goedkopere menselijke werkkracht gebruikt.
Terloops bekeek Peng Ruoxin enkele andere systeemgegevens en handelde diverse meldingen af die niet bijzonder urgent waren. Ze ontspande zich, dacht niet meer aan haar werk en bestelde via haar computer wat melkthee om mee te nemen. Na zijn intrede in de virtuele realiteit was de mens van de e-generatie in principe bevrijd van de behoefte aan eten en slaap, maar om overbelasting te voorkomen, veroudering tegen te gaan en de stemming te verbeteren, was het innemen van een kleine hoeveelheid voedsel nog steeds noodzakelijk.
Nadat ze een melding had gekregen dat haar melkthee eraan kwam, liep Peng Ruoxin over het pad rond de vuurtoren en zag plotseling een neerslachtige Zheng Mingtao langs de kant van de weg zitten. Normaal gesproken zou de arrogante Peng Ruoxin zich Zheng Mingtao nooit hebben herinnerd, aangezien zijn naam, die van lagere stand was, veel minder tekens bevatte dan die van haar. Maar nu stuurde ze Zheng Mingtao, exact de man die voor haar zat, een spoedpakket met Liu B als koerier. Hoewel ze de identiteit van de persoon voor haar kende, was dat nog steeds geen reden om de maaltijdbezorging aan te nemen. Dat zou een te vreemde ontmoeting zijn op zo’n gewone dag.
Nu ze erover nadacht, was het rechtstreeks overhandigen van het pakket, alleen maar omdat ze aan hem had gedacht, ook niet volgens de regels. Nee. Peng Ruoxin schudde haar hoofd en zette Zheng Mingtao uit haar gedachten.

3
Een jaar en twee maanden geleden bekleedde Zheng Mingtao in Nanjing de functie van algemeen directeur van K Family, een vennootschap voor tweedehands onroerend goed. Op een dag werd hij overgeplaatst naar de verkoopafdeling in het Jianye-district. Dit was een duidelijke demotie en de reden hiervoor was een klein foutje in de waardebepaling van een object. Eerlijk gezegd wist Zheng Mingtao zelf niet veel van vastgoedtaxaties af. Hij had dit aspect van zijn werk, zijn hele carrière lang, nog nooit persoonlijk afgehandeld; er waren altijd ondergeschikten geweest die dat uitstekend konden. Maar omdat er een fout was gemaakt, moest iemand de verantwoordelijkheid op zich nemen en in geen duizend berekeningen had hij verwacht dat die fout uiteindelijk op zijn schouders terecht zou komen.
De waardebepaling van objecten in virtuele realiteit was uiterst streng. De meeste mensen die niet over voldoende financiële middelen beschikten, zouden ervoor kiezen om alleen collectieve ruimten binnen te gaan, om vervolgens snel weer in een slaaptoestand te vervallen.
Die ochtend bevond Zheng Mingtao zich in de wijk Youfangqiao, volgde een potentiële klant, maar toen hij ontdekte dat de klant in een gemeenschappelijke ruimte woonde, verloor hij direct zijn interesse. Gelukkig ging hij vaak in dit gebied lunchen, dus het was in ieder geval geen totale tijdverspilling.
Altijd had hij het gevoel dat hij iets was vergeten, maar het zou in ieder geval niet de lunch zijn. Op een drukke dag leek zijn lunchpauze altijd te kort. Al snel raakte Zheng Mingtao weer vol enthousiasme om de verkoop te voltooien. Nadat hij een nieuwe potentiële klant had uitgekozen, maar de waarschuwing kreeg om afstand te houden, voelde Zheng Mingtao de drang om zo goed mogelijk te presteren. Hij werd echter minachtend met water besproeid door de andere partij, waardoor zijn enige goede pak helemaal nat was geworden.
Sinds hij van zijn oorspronkelijke functie naar hier was overgeplaatst, was het leven steeds moeizamer geworden. Zijn familie, die voorheen harmonieus en hecht was geweest, begon uiteen te vallen. Doordat zijn gezag, zijn bijdrage aan het gezin en zijn inspanningen in zijn levensonderhoud te voorzien, afnamen, was zelfs zijn denken vertraagd. Logische gevolgtrekkingen, belangrijke beslissingen en zijn vermogen om van het verleden te leren, verliepen vaak zo stroperig dat de andere processen even moeizaam en krachteloos verliepen.
Zijn leidinggevende zei dat er nog steeds een kans was om ooit teruggeplaatst te worden en vroeg hem geduld te hebben en te wachten, maar voordat hij het wist, had hij al meer dan een jaar en twee maanden niets gehoord. Het was alsof hij naar het einde van het universum was verbannen. Maar wat was dat eigenlijk? De wereld is immers een onderling verbonden web, geen willekeurige verzameling gegevens.

Op een gedeelde fiets haastte hij zich in allerijl naar Youfangqiao. Hij voelde de koude wind langs zijn lichaam waaien en zijn bewustzijn vertraagde meer en meer. Het was al drie maanden geleden dat hij een deal had gesloten, dus hij had geen commissies ontvangen en zijn basissalaris was te laag om van rond te komen. Hij bleef maar klagen, dag in dag uit, terwijl hij eigenlijk al veel eerder ontslag had moeten nemen. Nu hij zo lang treuzelde, zou zijn automatisch gegenereerde functioneringsgesprek ronduit gênant zijn.
Uiteindelijk was hij teruggekeerd naar de vertrouwde straten rond Youfangqiao, waar hij zoals altijd zat te kijken hoe de menigte voorbijtrok. Zheng Mingtao voelde de plotselinge drang om met zijn goede vriend Liu B af te spreken. Liu B was pas een jaar zijn goede vriend, maar het was zo’n slecht jaar geweest dat Liu B al gauw Zheng Mintao’s enige vriend was. Net nadat Zheng Mingtao was overgeplaatst, had hij vol energie gezeten in de overtuiging dat hij spoedig weer naar zijn oorspronkelijke post zou kunnen terugkeren. Maar geleidelijk aan begonnen de mensen om hem heen de realiteit van zijn situatie in te zien: dat hij niet langer een persoon van veel waarde was, dat hij de zaken had laten verslonzen. Hij kon hun minachtende gezucht bijna horen wanneer ze hem de rug toekeerden om over hem te gaan roddelen. Aanvankelijk zorgde dat ervoor dat hij even zijn adem inhield en zich sterkte in zijn vastberadenheid om hen hun ongelijk te bewijzen. Maar hij had nooit verwacht dat te lang je adem inhouden altijd zou resulteren in een zucht van teleurstelling – een zucht die nooit meer een inademing zou worden.
Opeens verscheen er op zijn terminal een verzoek van Liu B. Wat een toeval! Even voelde Zheng Mingtao een golf van warmte door zijn lichaam stromen, alsof er een bron was aangeboord, maar dit verdween meteen weer, omdat de serverbandbreedte ontoereikend was om die emotie te ondersteunen.
‘Verzoek accepteren.’
‘Wat een geluk! Ik had niet verwacht je zo snel weer tegen te komen. Zie je op de oude plek, oké?’
‘Wat een toeval, ik zat net aan je te denken! En toen nam je ineens contact met me op… Wacht eens even, was de laatste keer dat we elkaar zagen niet drie dagen geleden?’
‘Nee, we hebben elkaar net om twaalf uur ontmoet… en, eh, ik heb een van je heerlijke spiesjes opgegeten.’
‘Dus “de oude plek” is Zuster Xi’s Gefrituurde Spiesjes? Daar zit ik al.’
‘Wacht even… Ah, ik zie je.’
Toen Zheng zag hoe Liu B al springend en rennend naar hem toe kwam, voelde hij zich weliswaar opgelucht, maar bleef er een sterk gevoel van twijfel hangen.
‘Waarom weet ik niet meer dat we elkaar vandaag nog hebben gezien?’
‘Oh, het lijkt erop dat de Youfangqiao werd overkoepeld.’
‘Wat? Is dat normaal? Ik heb vaak last van wazige herinneringen of zoiets, dus misschien ligt het probleem niet bij mij.’
‘Ik weet het niet zeker. Het is net alsof de anderen tijdens een overkoepeling ook even stilstaan. Of misschien was er een probleem met de instellingen voor tijdbeleving. Maar ik denk niet dat het steeds opnieuw gebeurt. Dat zou een ramp zijn.’
De weinige problemen die men nu tegenkwam, waren in feite makkelijk op te lossen, zeker in vergelijking met alle problemen waarmee de mensheid worstelde voordat ze de virtuele realiteit betrad. De problemen van nu waren zo eenvoudig als een stukje van je geheugen verliezen en je achteraf eventjes raar voelen.
‘Trouwens, waarom had je zo’n haast om me te zien?’
Omdat Zheng Mingtao merkte dat Liu B de reden van zijn bezoek leek te zijn vergeten, kon hij het niet laten om hem er nog eens aan te helpen herinneren.
‘Ach ja, wat zou het anders kunnen zijn? Het was voor mijn werk – iemand heeft je een spoedpakketje gestuurd.’
‘Oké, laten we eens zien van wie het is. Hè, heeft het bedrijf me een spoedpakketje gestuurd? Het onderwerp is: “Herplaatsingsbrief”? Dank je wel, vriend! Je hebt me net het beste nieuws van het jaar gebracht. Nee, het beste nieuws in bijna drie jaar. O, ja. Ja!’
Hij leek erg enthousiast. Liu B aarzelde even en onderbrak hem toen.
‘Je zei dat het pakket door je bedrijf was gestuurd, maar ik herinner me de vrouw die het pakketje aan me gaf en zij heeft niets met je bedrijf te maken. Ze is zeker niet van de personeelsafdeling.’
‘Van welk bedrijf was ze, zei je? Misschien is ze net als jij een koerier en daarom denk je dat het een grap is?’
‘Nee… Om eerlijk te zijn, ik weet eigenlijk niet wat voor werk ze doet.’
‘Dan klets je maar wat. K Family is een groot bedrijf, het is onvermijdelijk dat je mensen tegenkomt die je niet kent.’
‘Maar je kent je eigen werkprestaties toch wel? Onder deze omstandigheden is het moeilijk te zeggen of dit het resultaat is waar we op hoopten, toch?’
Zheng Mingtao fronste en keek hem boos aan, maar antwoordde niet. Hij zei alleen dat hij het wel zou weten als hij het pakket openmaakte. Aangezien hij de gebruikelijke procedure volgde en voor het pakket tekende, had Liu B ook geen reden om hem verder te ontmoedigen.
‘Er staat dat ik me moet melden, nadat ik door de Nanjing Yangtze-tunnel ben gereden. Wat wordt er eigenlijk met “Nanjing Yangtze-tunnel” bedoeld?’
‘Die naar Jiangxin-eiland, neem ik aan… Wacht, is dat niet heel erg verdacht?’
‘Wat is daar mis mee? Bedoel je dat dat gebied een woestenij is?’
Enkele van de allereerste ontwerpen in de virtuele realiteit waren nu verlaten. Omdat ze niet regelmatig werden onderhouden, was het betreden ervan erg gevaarlijk. Je kon bewusteloos raken of er werden gegevens van je gewist.
‘Het is alleen dat…’ Liu B aarzelde, ‘het ligt de rand van Nanjing, toch? Reizen tussen steden vereist speciale shuttles en er zijn geen shuttleroutes naar dat gebied. Voor zover ik weet, is er geen tunnel.’ Natuurlijk was de virtuele realiteit er niet in geslaagd om de hele aarde volledig na te bootsen. Het was al een hele prestatie dat de grote steden waren nagebouwd. De buitenwijken en de omringende natuur van de oorspronkelijke steden waren nu gereduceerd tot een lege vlakte.
‘Ach, Liu B, ik beschouw je als mijn broer. Waarom kun je me niet gewoon het beste wensen nu ik promotie heb gekregen?’
Liu B perste zijn lippen op elkaar en plotseling werd hij overvallen door een gevoel van vervreemding jegens de man voor hem. De terminal gaf een lange pieptoon, wat aangaf dat de ontvangstperiode van het pakket inmiddels was verstreken.
Nu gebeurde het exact tegenovergestelde van wat er gebeurde toen de overkoepeling op Youfangqiao neerdaalde: dit keer was Liu B de enige die ter plekke bevroor, terwijl iedereen zich normaal bleef bewegen. Wat Zheng Mingtao niet kon zien, was dat de gedachten die nog actief waren in Liu B’s brein een enorme hoeveelheid data vormden, die de server in het Youfangqiao-gebied bereikte.
Toen kantelde de wereld.

4
Een half uur later zag Liu B Zheng Mingtao weer en het gesprek over of ze elkaar die dag al hadden ontmoet, herhaalde zich. Twee geheugenverwijderingen in korte tijd hadden Zheng Mingtao meer stress bezorgd dan hij aankon en de dag had hem een gedesoriënteerde tijdbeleving gegeven. Hij voelde zich losgekoppeld van zijn zintuigen, maar Liu B vond dit het best mogelijke resultaat.
Zheng Mingtao zou waarschijnlijk nooit weten dat er in een gebied als Youfangqiao vaak sprake was van een overkoepeling en dat dit betekende dat er veel geheugencaches werden gewist. Met andere woorden, als de gegevens geen langetermijngeheugen hadden gevormd voordat ze werden verwijderd, zou zo’n herinnering niet meer bestaan.
Hoe betrouwbaar waren zijn herinneringen dan eigenlijk? Liu B vertrouwde eenvoudig op al zijn herinneringen en concentreerde zich om er zoveel mogelijk te bewaren; hoe meer, hoe beter. De cache wissen was een manier om de belasting op de server automatisch te verlagen. Om te voorkomen dat je daardoor werd leeggeplunderd, moest je ervoor zorgen dat je een kamer kocht of huurde, zodat je kon uitrusten in een relatief veilige omgeving waar er minder vaak cache-resets plaatsvonden. Aan de andere kant konden incidentele serververversingen je helpen om uit de gebieden te ontsnappen die overkoepeld werden.
De eerste keer dat Liu B ontsnapte, zat zijn lichaam per ongeluk vast aan de rand van de overkoepeling. Hij kon het zich niet meer herinneren en het was puur toeval dat hij al doende de ontsnappingsroutes uit het gebied had gevonden. Deze keer, toen er gewaarschuwd werd, kreeg hij geleidelijk aan het vermogen om zich binnen het overkoepelde gebied te bewegen. Waarschijnlijk omdat het algoritme zich alleen op hem concentreerde, slaagde hij er steeds sneller in om los te breken, wat hem uiteindelijk had geleid naar het zwakke punt van de overkoepeling in het metrostation. Wanneer hij snel genoeg door de metro rende, registreerde het systeem hem als een snel bewegend object zonder het menselijke interceptiesysteem te activeren. Een ander voordeel van de metroroute was dat er een vaste, gladde, rechte lijn of bocht was, waardoor het eenvoudig was om te versnellen en te ontsnappen.
Naarmate zijn cache langer bewaard bleef en zijn herinneringen overlapten, voelde Liu B dat hij echt “slimmer” werd. Hij begon de grenzen te verkennen van de activiteiten die hij mocht uitvoeren en leerde hoe hij zo kon blijven doorgaan zonder het alarm van het systeem te activeren. Toen hij zich realiseerde dat slapen in een openbare ruimte tot geheugenverlies leidde, greep hij de kans die zijn beroep hem bood aan om Zheng Mingtao, die destijds verantwoordelijk was voor de verkoop van enkele zeer exclusieve virtuele ruimten, als doelwit te nemen en besloot hij een paar van die kamers te bemachtigen.
Daarna volgde een lange periode van uitproberen. Elke keer dat hij de waarde van een virtuele ruimte aanpaste, werd dit ontdekt door Zheng Mingtao en zijn mensen, waardoor Liu B geen andere keuze had dan terug te vallen op alternatieven. Misschien werd de cache te vaak leeggehaald en maakte Zheng Mingtao uiteindelijk een fout door een bepaald virtueel bezit te onderwaarderen en het aan Liu B ten verkoop aan te bieden. Liu B aarzelde geen moment en sloeg toe. Natuurlijk kwam deze actie Zheng Mingtao later duur te staan, toen het hoofdkantoor ontdekte dat alle fouten aan hem te wijten waren.
Liu B voelde zich er niet schuldig over hoe hij Zheng Mingtao had behandeld; hij had dat bezit gewoon volledig benut om “slim” te worden, maar was Zheng Mingtao wel blijven steunen toen al zijn andere vrienden hem in de steek hadden gelaten, waardoor hij zijn enige vriend werd.
Nu waren ze van elkaar afhankelijk, dacht Liu B. De één kon niet zonder de ander. Dus zou hij Zheng Mingtao helpen met zijn problemen, zolang hij hem maar voor altijd in het Jianye-district kon laten blijven. Ze waren gewend geraakt aan deze wederzijdse afspraak. Het kon Liu B niet schelen of de boodschap van het pakketje was dat Zheng Mingtao promotie zou krijgen of dat hij zou worden ontslagen.
Hoewel hij er zeker van was dat Zheng Mingtao het pakket tijdelijk was vergeten, wilde Liu B de kwestie niet zo laten. In plaats daarvan meldde Liu B aan de afzender dat er een fout in de pakketbezorging was gemaakt, en maakte zich klaar om Peng Ruoxin te ontmoeten.
Peng Ruoxin was waarschijnlijk een van de toezichthouders van dit district. Hij wist niet zeker hoe ze van gewone mensen zou verschillen. Hoe zou hij haar Zheng Mingtao en zijn “overplaatsing” kunnen laten “vergeten”?
Terwijl hij verder liep, overtrof de snelheid van Liu B’s gedachten al snel zijn bewegingssnelheid, waardoor hij steeds sneller ging en de ene na de andere kleine overkoepeling triggerde, terwijl hij zich een weg baande door de drukke straten.

Over de auteur:
Mu Hai is een passioneel fan van sciencefiction en mysterie, schrijft regelmatig, vertaalt en redigeert. Zijn korte verhaal Overkoepeling werd in het Japans en Engels vertaald voor Rikka Zine, Vol 1 Shipping (2022). Zijn laatste verhaal The Well werd eveneens in het Japans vertaald en zal worden gepubliceerd in een thema-anthologie in september 2025. Al enkele jaren werkt hij samen met Galaxy’s Edge (Chinese editie) en Science Fiction World: Translations, waar hij sciencefictionverhalen aanbeveelt en vertaalt uit het Engels/Japans naar het Chinees.