web analytics
vrijdag, juni 14

Interview: De verzamelingen van Marcel van der Sleen & Mariëlle Douma – van vintage speelgoed naar cosplaykostuums

Door Sigrid Lensink-Damen

Marcel en Mariëlle als Shredder en Sneeuwwitje; foto: © Henk-Jan Makaske/Gentlemen Pictures

Marcel van der Sleen en Mariëlle Douma ken ik van Fantasize en toen ik aankondigde deze serie te willen maken, wilden ze meteen meewerken. Daarom reisde ik op een rustige zondag af naar Groningen en werd hartelijk welkom geheten in hun huis, waar overal hun liefde voor het fantastische genre wel tot uitdrukking komt via boeken of rondslingerende knuffels. Tijdens de rondleiding langs Marcels vitrines met vintage speelgoed, stuitte ik op een kamer van Mariëlle die vol stond met cosplaykostuums. Daar zat een bijzonder verhaal aan vast, daarom is dit spontaan een dubbelinterview geworden.

Marcel, Mariëlle, fijn dat ik hier mag zijn. Willen jullie jezelf even voorstellen?
Marcel van der Sleen (MS): Ik ben Marcel van der Sleen, ik ben 38 jaar, kom uit Hoogeveen en ik werk in een grote, online drukkerij hier in Groningen. Ik verzamel jaren 80- en -90-actiefiguren.
Mariëlle Douma (MD): Ik ben Mariëlle Douma, ik ben net dertig en ik woon samen met Marcel in Groningen, uithoek van het land uiteraard. In het dagelijkse leven houd ik me bezig met het ontwikkelen van educatief lesmateriaal en in mijn vrije tijd maak ik cosplaykostuums.

Laten we met de verzameling van Marcel beginnen. Hoe ben je zo op deze verzameling gekomen?
MS: Nou ja, ik ben altijd al in bepaalde vormen een verzamelaar geweest. Als kind verzamelde ik al blikjes, bierviltjes, dat soort dingen. Daar had ik mijn kamer mee vol staan. Maar die actiefiguren dat is eigenlijk een beetje uit nostalgie begonnen. Je grijpt toch op de een of andere manier weer terug naar iets van vroeger wat ik leuk vond.
Je bent dus niet zo lang geleden met deze verzameling begonnen, begrijp ik hieruit?
MS: Klopt. Nostalgie dat heerst wel heel erg sterk bij mij op een of andere manier. Ik ben daar wel gevoelig voor. Ook omdat ik niet lang zo lang geleden een moeilijke tijd had en het verzamelen gaf me afleiding.
Ik kwam erachter dat er zo’n serie van Matchbox was met allemaal auto’s uit films en animatie. Van daaruit is het een beetje gaan spirallen eigenlijk en zich gaan vertakken naar andere zaken, totdat ik dus nu uitgekomen ben bij echt dat vintage jaren 80-speelgoed.

Vitrinekasten met vintage speelgoed van Marcel

Ik heb net je verzameling gezien. Het staat allemaal in een vitrinekast en wat heel veel mensen altijd hebben zijn die Ninja Turtles. Ben jij daar ook mee begonnen?
MS: In het begin met Marvel-figuren. Je hebt Marvel Legends-serie en dat zijn best wel goed gearticuleerde figuren, waarmee je dus een mooie display kunt neerzetten. Daar zit Spiderman bij, Thor, de X-men, dat soort karakters. Ja, dat is dus weer teruggrijpen naar de tekenfilmseries die ik vroeger keek en de personages waar ik dus zelf ook wel wat mee heb. Personages die me geïnspireerd hebben uiteindelijk om zelf te gaan tekenen, dus dat is de grote reden, denk ik, een inspiratiebron. En ook een soort tribute aan de bedenkers en tekenaars van deze karakters.
Tegen Mariëlle: Wanneer ben ik met de autootjes begonnen? Dat was toen ik hier naar Groningen kwam, toch?
MD: De autootjes was vlak voor Groningen. Ik denk 2019.
O, dus dat is best wel een recente verzameling?
MD: Marvel Legends was denk ik 2021.
MS: Het begon ermee dat ik al die versies van Spiderman in de kast wilde hebben staan. Dan ga je een rabbit hole in van andere karakters die je ook wel tof vindt en dan haal je die weer en die en als je deze dan weer hebt dan moet je eigenlijk de rest van het team ook wel samenstellen.
En waar haal je dan al die figuren vandaan?
MS: Grotendeels online, maar af en toe heb je ook wel vintagespeelgoedbeurzen, comic cons. Op dat soort beurzen kom je dan wel eens wat tegen. Maar voor het grootste deel heb ik het wel allemaal online opgezocht.
Dus die hele vitrine heb je binnen drie jaar gespaard, zeg maar dan. Dat is best wel snel.
MS: Dat ging wel snel.
[gelach]
MS: Als ik ergens voor ga, dan ga ik er ook vol voor.
Heb je nog dingen die je écht wil hebben?
MS: Eh… oef. Natuurlijk heb je binnen de vintage speelgoed wel van die holy grails, zoals ze dat noemen. Van de Ninja Turtles heb je een bepaalde serie, waarvan de gezichten net even een extremere uitdrukking hebben, niet meer zo neutraal. Van die serie heb ik er nu drie, daar mis ik dus één van. Die laatste wil ik wel hebben. Die gezichten zijn heel cartoonie, dat spreekt me wel aan.
Is dat dan iets waar je heel fanatiek naar op zoek bent [Mariëlle knikt heel hard] of loop je er meer tegenaan?
MS: Dat is wel pagina’s doorscrollen, zeg maar.

Display met drie Ninja Turtles met extreme gezichtsuitdrukking. Vierde ontbreekt nog

Nu zag ik boven dat jij alles mooi in een vitrine hebt staan en niet in de verpakking, want ik heb altijd begrepen dat je dat vintage speelgoed altijd in de originele verpakking moet laten. Is dat ook zo, is dat echt waar? Verhoogt dat de waarde of hoe werkt dat?
MS: Sommige mensen die verzamelen graag in box, simpelweg om de waarde en omdat ze gewoon netjes willen displayen, en zo, maar dat geldt voor mij niet. Mij maakt dat helemaal niets uit want speelgoed is er om te laten zien en om mee te spelen. Ik gebruik het wel eens voor een tekening. Stel je moet een vechtscène tekenen dan kan ik die actiefiguurtjes mooi gebruiken om ze in gevechtshouding neer te zetten. Dan maak ik er een foto van en dan kun je dat weer uitwerken. Maar voor het displayen vind ik het leuker om het allemaal los neer te zetten, dan leeft het net even wat meer dan als je allemaal kartonnen dozen op de plank hebt staan.
Zijn er dan ook van die hele kleine onderdelen die erbij zitten die je dan kwijtraakt? Of ben je daar wel voorzichtig mee?
MS: Nee, dat is iets waar heel veel verzamelaars naar op zoek gaan. Als je naar een beurs toegaat dan vraag je altijd zo ‘heb je ook een bitbox’ of een doos met allemaal kleine onderdeeltjes om toch je verzameling wat completer te maken. Er zijn inderdaad mensen die hebben kamers vol met spul. Zo’n verzamelaar ben ik niet. Ik zeg steeds ‘ik wil hem beperken tot die ene muur’. Dat zeg ik steeds…
[gelach]
Of dat gaat lukken is een tweede.
MS: Tot zover gaat het nog wel. Ik hoef er geen tien versies van één karakter, je hebt gewoon een definitieve versie van een bepaald karakter en dat vind ik leuk.
En ik zag ook dat je achtergronden had bij sommige uitstallingen.
MS: Als ik kan, teken ik de achtergronden zelf, maar als ik ze toevallig online een afbeelding vind die ik gewoon heel mooi vind passen, dan gebruik ik die natuurlijk. Ik werk bij een drukkerij dus dan kan ik dat met een beetje korting een plaatje laten drukken.
Doe je dat ook gewoon voor de mooi, voor de achtergrond?
MS: Ja, anders heb je een kale muur op de achtergrond. Ik probeer het altijd een beetje tot leven te brengen. Dat je echt de figuren in een leuke pose ziet staan… Sommige mensen die verzamelen, weet ik veel, clownsbeeldjes of zo en dan staat het redelijk statisch. Ik vind het zelf wel leuk als er wat actie in zit. Dat het lijkt te bewegen.

Achtergrondplaat met stad voor display

Ja, want ik zag ook dat je allemaal stellages had neergezet en beetje maquettebouw lijkt het wel.
MS: Ja, dat heb ik ook een tijdje gedaan. Ik heb, hoe moet ik het zeggen, behalve buiten het tekenen om, dat is een constante rode draad, heb ik best wel veel wisselende hobby’s.
Boven op de plank had ik er eentje staan dat was in twee lagen opgebouwd, onderste deel was een riool met een miniatuur van de Turtles-figuurtjes erin en daarboven had ik een paar huizen en een stad. [Tegen Mariëlle] Hoelang is dat een echte hobby geweest?
MD: Toch wel een paar jaar.
Zitten jullie samen aan de tafel te knutselen of is dat echt een ding dat je alleen doet?
MS/MD: Ja, samen.
MS: We nemen wel eens dingen van elkaar over. Soms heeft zij een leuk idee dat ik dan weer kan toevoegen.
MD: En in dat andere huis hadden we een gezamenlijke hobbykamer. Dat was ook wel heel gezellig, dan zaten we allebei aan een bureau en dan zaten we te prutsen en dan zeiden we: hee, kijk. Dat doen we nu nog steeds wel, maar nu zit er een trapje tussen.
MS: We zijn ook verhuisd in verband met die treinbaan, dat jij vroeger deed.
MD: Ja.
MS: Dus daar kwam bij mij het idee vandaan. Zij was met treinbanen bezig en toen wilde ik maquettes gaan bouwen.
MD: Venetië was wel inspirerend.
MS: We waren naar Venetië, daar had je een klein speelgoedmuseum, Creatura di Gomma, en dat heeft me toch wel geïnspireerd om toch wat mooiere displays te maken. Sindsdien ben ik echt met die kasten begonnen.

Ik krijg een beetje de indruk dat je gewoon verzamelt wat je leuk vindt en niet of het veel waarde heeft of uniek is of dat soort dingen? Klopt dat? Hoe uniek is jouw verzameling?
MS: Ja ik koop ook in om eventueel door te verkopen, dus ik hou niet alles. Ik hou veel, maar niet alles. Dus ik kijk natuurlijk wel naar waarde, maar ik kijk vooral ‘wat is de waarde voor mij’. Als een ander er 50 euro voor betaalt, moet hij dat vooral doen. Ik doe dat niet. Het blijft plastic, het blijven stukken speelgoed. Dus ik ga niet zover erop in dat ik dan zeg ‘nou ik ga 100 euro voor een figuurtje in perfecte staat betalen’.
Ik zoek tweedehands een actiefiguurtje en eventueel maak ik die dan compleet. Dat is nog enigszins handig met de kosten.

Matchbox-autootjes

Heb je tips voor beginnende verzamelaars? Dus mensen die dan zulke actiefiguren willen gaan verzamelen. Je hebt zó veel. Waar moet je beginnen?
MS: Ja, ik noem het die rabbit hole waar je heel snel doorheen gaat, maar als je begint met verzamelen zou ik vooral een soort van groep kiezen waarmee je kan beginnen. Stel dat je zoals ik begint met de Ninja Turtles. Hou het daar dan bij.
Verzamel bijvoorbeeld van Marvel Legends alleen Spiderman-figuren, dan bundel je het een beetje en hou je het een beetje onder controle. Die Legends-poppetjes heb je bijvoorbeeld wel in de speelgoedwinkel, maar als je echt vintage speelgoed wil, moet je naar beurzen.
Dus dat oude spul kun je echt niet meer in de winkel krijgen?
MD: Soms de remakes.
MS: Ja, ze komen natuurlijk wel weer terug. Nu hebben ze een hele vintage-lijn uitgebracht. Dan hebben ze de oude mallen natuurlijk bewaard, dus daar maken ze dan nieuwe figuren mee. Maar ja, dan gaat het mij wel om de werkelijke vintage uit de jaren 80. Wat ze nu doen lijkt wel wat goedkoper plastic. Eerder was het echt solide, je kon bij wijze van spreken er een been afbreken en er weer terug op ploppen. Het is nu allemaal wat fragieler nu, denk ik. En het is ook puur om het principe natuurlijk. Dat je inderdaad iets verzamelt wat bewaard blijft. Dat je een stuk speelgoed veiligstelt en dat de volgende verzamelaar daar weer mee verder kan.
Je probeert er een beetje voor te zorgen dat het niet allemaal in de vuilnisbak terechtkomt, dat het wel verzamelwaarde blijft hebben. Stel ik wil van die verzameling af, dan wil ik er wel iemand anders blij mee maken, zodat die er weer een paar jaar plezier van heeft.

Wat is het gekste wat je ooit hebt gedaan voor je verzameling?
MS: Oef. [lacht] Gekste wat ik gedaan heb voor een verzameling?
MD: Ik denk sowieso wel die 3D-prints van die kleine wapentjes…
MS: O, dat, ja. Soms mis je wel eens iets, wat gewoon heel moeilijk te vinden is. Nou, dan ken ik toevallig iemand met een 3D-printer… Ja, ik hoef niet per se alles origineel te hebben, als ik het niet kan vinden, dan moet ik het toch wel ergens weg zien te halen. Nou die kleine items maak ik dan met de 3D-printer. Dat noem ik niet gek, hoor.
MD: Die doos… met het Ghost busters-huis.
MS: Vind je dat gek? Nee, dat is gewoon dat je een keertje een grote batch inkoopt met heel veel speelgoed… en dan komt er inderdaad een hele grote doos binnen met heel veel spullen tegelijk. Er kwam een brandweerkazerne van de Ghost Busters binnen. Zulke items passen niet in zo’n klein doosje.

Brandweerkazerne Ghost Busters met roze voorkant

Wat is jouw mooiste stuk tot nu toe?
MS: Wat zeldzaamheid betreft denk ik die Ghost Busters-brandweerkazerne.
Oké, dan moet ik die straks nog even goed bekijken.
MS: Er zijn meerdere versies van uitgebracht. De versie die ik boven heb staan, is de eerste editie. In Europa zijn ze met een witte voorkant allemaal, en ik heb er eentje die heeft zo’n rood-roze-achtige voorkant. Dat is meteen de enige manier waarop je kunt zien dat je met een eerste uitgave te maken hebt.
Je moet je dus ook een beetje gaan inlezen in wat authentiek is en wat niet.
MS: Daar heb je ook YouTube voor natuurlijk. Maar inderdaad.
Ik ken wel mensen die bijvoorbeeld eigenlijk alles verzamelen wat ze maar tegenkomen. Die kopen en kopen maar en denken dan dat het heel veel waard zou kunnen zijn. Maar als je net als ik ook wil verkopen, dan is het handig dat je je een beetje inleest in wat werkelijk vintage is en wat werkelijk wat waard is.
Hoe kom je daarachter?
MS: Nou, wat de Turtles betreft, daar kun je het zien aan het bepaalde type plastic dat gebruikt is. Je hebt de eerste editie van die Turtles met zachte rubberen hoofden. Softheads noemen ze dat. Dat is allemaal van die heel specifieke informatie, waardoor je weet of iets vintage is of niet.

Hoe belangrijk is jouw verzameling voor je? Stel je huis staat in brand en dan neem je Mariëlle en de cavia’s mee en dan?
MS: Niets.
Nee?
MS: Nee, ik haal er een bepaalde entertainmentwaarde uit, ik haal er inspiratie uit, het is een beetje nostalgie, maar het is niet dat ik daar hoge prioriteit aan stel. Het is gewoon leuk.
Het verzamelaarsgen zit wel een beetje bij ons in de familie, mijn broertje spaart van die snoepdispensers met klapbare hoofden, PEZ-dispensers. Elke keer als ik toevallig zo’n ding tegenkom, dan neem ik er eentje voor hem mee. Toen we in Italië waren vond ik weer een paar dispensers die hier niet te krijgen zijn, dus dan neem ik er weer een paar mee. Dat houdt het leuk.

Zijn er verzamelclubs?
MS: Die zullen er vast wel zijn, ik zit zelf vooral bij Facebook-groepen, maar niet bij een club. Op conventies kom ik nog wel eens dezelfde handelaren tegen, maar het is niet zo dat daaruit vriendschappen of zoiets zijn ontstaan. Ik zit niet zo diep in die community.

Hou je orde in je verzameling?
MS: Ja, ik probeer wel een beetje overzicht te creëren, zodat je een aparte display per franchise hebt. En verder probeer ik gewoon door verhogingen, displays, dat soort dingen, er structuur in te krijgen. En ervoor te zorgen dat je alles ook gewoon goed kan zien.
Het is een constant evoluerend ding. Het is niet zo dat het blijft zoals het is. Displayen is ook een deel van de sport.

Concluderend kunnen we zeggen: ‘Het is voor de leuk, het is om het creatieve bloed laten stromen en als er hier brand uitbreekt, dan grijp je in ieder geval niet je mooiste stukken om mee naar buiten te rennen.
Heb jij nog andere tips of opmerkingen voor mensen die hiermee willen gaan starten of mee bezig zijn of laatste woorden? Wijze woorden?
MS: Ik zou zeggen, dat is iets waar ik soms zelf nog wel een beetje moeite mee heb: hou de kosten wel in de gaten. Want ook al is het maar een tientje per figuur, die tientjes lopen wel op. Dus dan kan het wel zijn dat je aan het einde van de maand ineens best wel een groot bedrag kwijt bent, dus let daar wel op.

Kast vol kostuums

Dank je wel, Marcel. Je kunt Marcels verzameling volgen op zijn Instagram-account.
Het leuke van een bezoek is dat ik door jullie huis kan rondlopen. Dan vallen je allerlei zaken op, Mariëlle, jouw hobbykamer bijvoorbeeld. Die puilt uit van de jurken, pruiken, en dat soort dingen. Voor jou is dat natuurlijk gesneden koek, maar voor mij is het nieuw. Is het een uit de hand gelopen hobby?
MD: Ja, zo zou je dat wel kunnen stellen.
Hoe ben je daar zo mee begonnen?
MD: Dat komt eigenlijk doordat ik ook fantasyauteur ben. Toen ik nog niet echt auteur was en graag wou worden, had ik ooit een manuscript ingestuurd naar de Boekerij en dat werd gelezen door W.J Maryson. Dat was in die tijd best wel een grote naam. Hij is een aantal jaar erna helaas overleden. Hij zei: ‘Nou, ja, je manuscript is nog niet zo goed als ik zie dat het kan zijn, dus ik wil jou gaan helpen om dat te gaan verbeteren.’ Hij vroeg of we op Elfia konden afspreken, wat toentertijd nog de Elf Fantasy Fair heette. Dat is prima, dacht ik, maar ik wist totaal niet wat ik kon verwachten. Ik ben er heen gegaan met mijn moeder, ik was nog best wel jong. En ik kwam daar binnen en ik zag daar allemaal mensen in kostuum rondlopen, nou, ik wist niet wat ik zag! Echt een hele wereld ging voor me open. Tot dat moment had ik de fantasywereld altijd fantastisch mooi gevonden, maar ik wist niet dat het gewoon leefde, in Nederland.
Dat was voor mij echt zo’n ontdekking. Op het moment dat ik dat zag, dacht ik ‘dat wil ik ook’. Toen heeft het eigenlijk nog best wel een poos geduurd voordat ik er ook werkelijk zelf mee bezig ging. In 2015 heb ik uiteindelijk gezegd: ‘nu ga ik mijn eigen kostuum maken.’
Je maakt ze dus helemaal zelf?
MD: Ja, het grootste deel maak ik zelf. Ik heb daar speciaal voor leren naaien.
O, wauw!
MD: Ik wilde als een elf naar de Elf Fantasy Fair. Dat sprak me aan dus ik dacht: nou dat gaan we maken. Ben ik een jaar mee bezig geweest, omdat ik natuurlijk alles nog moest leren. Ik heb daarbij heel veel van mijn moeder geleerd, ik heb heel veel van mijn tante geleerd en op den duur, toen ik de basistechnieken onder de knie had, toen ging het helemaal los.
Maak je elk jaar een nieuw kostuum?
MD: Ik denk dat ik zo’n drie kostuums per jaar maak ongeveer.
Is dat altijd in dezelfde stijl of doe je ook hele verschillende?
MD: Het varieert heel erg. Ik ben een groot Disney-fan en in Disneyland Parijs zag ik dat ze daar allemaal van die prinsessenjurkjes voor kleine meisjes verkochten. Toen dacht ik: nou dat kan ik ook voor mezelf maken.
Toen ben ik eigenlijk met prinsessenjurken begonnen, maar sowieso fantasykarakters in het algemeen spreken me heel erg aan. Het hele schattige vind ik heel erg leuk, maar ook het hele stoere, dat je echt denkt: daar komt een krijger aan. Die twee uitersten spreken me aan.
Als je gaat voor je onderdompelen in een karakter, dan moet je er ook helemaal voor gaan, vind ik. Ik heb dus ook pruiken en allerlei accessoires die erbij horen. Ik koop bijvoorbeeld een basispruik en die ga ik dan in model brengen. Je gaat hem knippen, je gaat hem met hitte bewerken. Er komen heel veel krultangen en krulspelden aan te pas of stijltangen. Je voelt je net een kapper.

Ik had net aan Marcel gevraagd ‘hoe uniek is je verzameling’, maar die van jou is natuurlijk wel redelijk uniek omdat je het allemaal zelf maakt.
MD: Ja. In het begin probeerde ik het allemaal zo accuraat mogelijk te doen. Als ik een personage wilde uitbeelden, dat ik dan zo dicht mogelijk bij het origineel bleef. Maar de laatste tijd begin ik steeds meer plezier te krijgen in het zelf ontwerpen van karakters. En als je dan een bestaand figuur neemt, dat je er dan toch een beetje een eigen ontwerp van maakt. Dus neem bijvoorbeeld Doornroosje. Die heeft best wel een eenvoudige jurk. Als ik die dan ga maken, bedenk ik er allemaal details en versieringen omheen om er net wat chiquers van te maken.

Voordat we dit interview opnamen, vertelde je dat je de dag ervoor een hele dag hebt gehad hier in huis met een fotoshoot. Is dat ook deel van de lol?
MD: Ja, dat is deel van de lol. De ene deel van de lol is het maken, dat vind ik echt onwijs leuk, maar daarna is het volgende deel natuurlijk het dragen, want dan heb je het gemaakt en dan wil je het ook laten zien.
Draag je je kostuums vaker of maar één keer?
MD: Nee, ik draag ze echt wel vaker. Ik heb met mezelf een soort van afspraak: ik moet elk kostuum minstens eenmaal per jaar uit de kast halen en als ik dat niet meer doe, dan moet ie weg. Anders dan hebben we te veel.
Maar je maakt ze natuurlijk helemaal op maat voor jouzelf, is het dan niet heel moeilijk om ze te verkopen?
MD: Nee. Ik heb niet een heel conventionele maat voor cosplaykostuums. Webshops waar je normaliter kostuums kunt kopen, gaan vaak alleen maar tot maat XL. En op het moment dat je daar dus buiten valt, dan ben je het eigenlijk zo kwijt, omdat er heel veel mensen zijn die graag zo’n kostuum willen, maar het niet kunnen maken en het ook niet kunnen kopen bij een webshop.
Dus op het moment dat ik zo’n kostuum te koop zet, nou, vaak is hij binnen een dag wel weg.
Ik zou de kostuums nog kunnen bijstellen, maar meestal is dat niet nodig omdat ik vaak rokken met elastiek erin maak, dus dat is al wat flexibeler. Voor een jurk gebruik ik ook vaak een korset en dat is ook wel flexibel qua maat, dus over het algemeen is dat niet per se nodig.
Dat is wel slim natuurlijk, dan kan iedereen ervan genieten.
MD: Binnen een bepaald bereik, dat wel. Je hebt een centimeter of tien, vijftien speling in maat.

Doornroosje-jurk van blauwe trouwjurk

 

Applicaties van trouwjurk hergebruikt

Wat is het gekste wat jij hebt gedaan voor jouw verzameling? Leren naaien, maar dat is niet heel extreem.
MD: Ja, ik ga even nadenken, hoor. Ik denk het slopen van een trouwjurk. Vrienden van ons hadden ooit een winkel in trouwjurken en die hebben ze opgedoekt en toen was er een aantal jurken over en die hebben ze hierheen gebracht.
Van een heb ik toen mijn Doornroosje-jurk gemaakt. Er zat namelijk een donkerblauwe jurk bij. Nou, daar kon ik wel wat mee. Ik ben die jurk eigenlijk compleet uit elkaar gaan trekken, waaronder ook alle kanten applicaties die erop zaten. Alles heb ik volledig met de hand lopen lostornen en vervolgens op een nieuwe stof weer volledig vastgenaaid. Ik ben daar ongelooflijk lang mee bezig geweest. Over die jurk heb ik denk ik wel een jaar gedaan.
Het is deze jurk. [Mariëlle laat de foto zien]

Mariëlle als Doornroosje, foto: © Elza Leyenaar/Edo Fotografie

O, die is mooi.
MD: Op dat wit en op de mouwen zitten die applicaties waarover ik het had. Die komen allemaal uit de oorspronkelijke jurk en ik heb eigenlijk alleen de rok behouden.
Hoe ver ben je van plan te gaan met voor de kostuums?
MD: Zo ver als ik kan. Ik heb nog wel een soort van holy grail ook, maar daarvoor vind ik mezelf nog niet goed genoeg, vooral wat betreft de make-up denk ik. Ik zou heel graag een keer Thorin Oakenshield willen cosplayen. De dwerg uit De Hobbit. Daarvoor moet ik mezelf transformeren in een man. Wat make-up betreft is dat een gigantische uitdaging. En het kostuum is ook ontzettend ingewikkeld. Ik denk dat daar ook heel veel 3D-print aan te pas zal komen. Dus op het moment dat ik het gevoel heb dat ik het aankan, qua techniek, dan kom hij er wel.

Dan ga je ervoor. Klinkt wel heel gaaf. Is deze Doornroosje-jurk ook je mooiste stuk of heb je nog andere?
MD: Met een aantal ben ik echt heel blij. Deze bijvoorbeeld. Dat is Rayla van de Dragon Prince. Dat is ook wel een van de dingen waar ik iets geks voor heb gedaan. Daarvoor hebben we mij volledig ingepakt in cellofaan en schilderstape. Nou ja, dat heeft Marcel dan gedaan. Die heeft mij ingepakt en die heeft vervolgens de patronen voor dat pak op mij getekend. Die patronen kun je gewoon zo niet kopen. Je kunt helemaal niets vinden wat daarop lijkt. Dus die patronen hebben we zelf gemaakt.

Deze patronen die hier in het lichtblauw zitten bedoel je?
MD: Van het jasje, ja. Die bestaat uit zevenentwintig verschillende stukken stof.
MS: Lijnen en panelen van het kostuum zelf…
MD: Ja, dat. Vervolgens moet je het op papier natekenen. Een aantal keren uit nepstof maken, zeg maar stof die je niet voor het uiteindelijke kostuum wil gebruiken. Daar ben ik ook heel lang mee bezig geweest. Met dat kostuum ben ik het langste beziggeweest.

Mariëlle in cellofaan en schilderstape, eigen foto

 

Rayla’s jasje, gemaakt door Mariëlle

Hij ziet er heel gaaf uit.
MD: Dank je.

Mariëlle als Rayla, foto: © Elza Leyenaar/Edo Fotografie

Wat doe je verder met die kostuums?
MD: Ik ga naar de Elfia’s, Fable & Fantasy, er zijn er nog veel meer, maar die passen niet altijd in ons schema. Ik heb in het verleden ook wel animé-conventies gedaan en dus ook hier en daar een animekostuum deed, maar op den duur lag me dat toch wat minder. Sprookjesfiguren trekken me dan toch het meeste. Ik ben stiekem echt wel een Disneymens.
Niet zo stiekem.

Wordt raar tegenaan gekeken? Heb je dat ervaren of valt het wel mee?
MS: Nou, mijn verzameling speelgoed wordt heel snel gezien als iets voor kleine kinderen.
MD: Precies.
MS: Maar als ik er dan aan koppel dat ik illustrator ben, dan vinden ze het ineens minder gek. Dan is het ineens inspiratie voor mijn illustratiewerk, weet je wel.
MD: Toen ik er ooit op mijn werk over vertelde, hebben ze me wel een soort van uitgelachen, ja. Maar over het algemeen heb ik gelukkig wel veel positieve reacties gehad, maar ik weet ook genoeg mensen die bijvoorbeeld uit hun eigen directe omgeving gewoon hele lullige reacties krijgen.
MS: Ik was daar in het begin ook wel een beetje angstig voor, dat ze het als onvolwassen zouden zien, maar op dit moment interesseert me dat niet meer zo veel.
MD: Ik ben natuurlijk heel erg met Disney-prinsessen bezig en ik ga ook voor kwaliteit. Dat komt ook omdat ik mijn jurken voor vrijwilligerswerk gebruik, bijvoorbeeld voor Stichting Opkikker. En ik vind wel dat als je daar dan probeert mee te spelen in de fantasie van een kind, dat het dan wel van een bepaalde kwaliteit moet zijn en dat je bijvoorbeeld niet met je sneakers onder je prinsessenjurk moet gaan staan.
Wat doet die stichting?
MD: Stichting Opkikker organiseert dagen voor families met een chronisch ziek kind. Een kind en zijn familie krijgen dan een volledig ontzorgde dag. De meeste dingen die ze aanbieden aan activiteiten gaan in op kinderdromen. Zo kun je met de brandweer een knuffel uit de boom redden of je kan een boef vangen met de politie. Dan hebben ze echt zo’n boef in zo’n gestreept pak en een bal aan zijn been en zo’n nummer, zo’n zware jongen. Maar ze hebben ook een sprookjeskoets met hele leuke paardjes ervoor en zo’n lakei helemaal in een pak. Nou, ik loop daar dan als karakterentertainer rond in mijn kostuums. Er zijn altijd kinderen die onder je jurk gaan kijken. Als ze dan zien dat het niet klopt, dan haal je ze uit hun fantasie. Dus dat is iets waar ik dan wel op let.
Maar dat is een mooi ding.
MD: Enerzijds is het natuurlijk een soort verlengstuk voor de liefde voor fantasy. Je kunt nog iets dieper die wereld in gaan, als je je als een fantasykarakter uitdost. Je krijgt dan een beetje het gevoel alsof fantasyverhalen zich ook in onze wereld zouden kunnen afspelen. Daar heeft het wel mee te maken.
En anderzijds heeft het mij persoonlijk ook heel veel gebracht. Ik heb, denk ik, een heel negatief zelfbeeld gehad, vanwege een niet-conventionele maat om het maar zo te zeggen. Ik denk dat het mij heel erg heeft geholpen toen ik zelf die jurken ging maken en andere kostuums, dat je kon zien van: ‘O, ik kan er kennelijk ook leuk uitzien’. Ik zag daar mensen rondlopen in die kostuums die mijn maat hadden of groter en die zagen er fantastisch uit.
Het geeft me ook zelfvertrouwen.
En dat is dan belangrijk aan jouw verzameling?
MD Ja. Dat is een bijeffect, daar begon het niet om, maar dat is wel iets wat ik heel erg ben gaan waarderen daaraan. Wat ik dus heel grappig vind… Ik ben laatst ook begonnen met het maken van kleren voor mezelf, gewoon voor dagelijks gebruik. Dat was appeltje-eitje! Als ik hier nou mee was begonnen dan had ik het mezelf niet zo moeilijk gemaakt, want ik begon direct met de korsetten en wat niet allemaal, en applicaties erop. Baleinen. Ik heb het mezelf wel moeilijk gemaakt daarmee, maar daar zat ook juist de uitdaging in.
MS: Een T-shirtje dat je dan nu maakt is dan peanuts.
MD: Ja, even knippen en knippen en het zit in elkaar.

Mariëlle als drakenjager, foto: © Elza Leyenaar/Edo Fotografie

Hoe vind je elkaar in de cosplaykostuum-maakwereld?
MD: Nou, ik heb een hele goede vriendin. Met haar maak ik eigenlijk de meeste kostuums. Nu maken we een duo-kostuum, van personages die echt bij elkaar horen en waarvan de stoffen ook overeenkomen. We doen komende Elfia mee aan een wedstrijd met een act en alles, nou ja… Gedoe. Hele audio gemonteerd en alles erop en eraan en ja, dat wordt nog wat. Ik ben zelf niet zo’n heel podiumfiguur maar ik weet dat zij dat heel graag wil doen. Ik heb gezegd: ‘Als we een goede act kunnen bedenken dan wil ik het wel een keer doen.’ Dus nu moet ik eraan geloven.
Maar ik heb ook een andere vriendin die begint ook een beetje in die wereld te komen en die wil nu ook voor het eerst in een zelfgemaakt kostuum naar Elfia toe.
De ene keer vind je de mensen via Facebook of conventie en de andere keer sleep je mensen mee uit je omgeving. Ik heb hem ook al een keer in een kostuum gehad [wijst naar Marcel].
MS: Ja!
Was één keer, nooit meer? Of vond je het niet zo erg?
MS: Ik vond het geen grote ramp, hoor, maar vooral het poseren voor die foto’s… dat is niet zo mijn ding. Voor die ene dag heb ik het toegelaten.
MD: Toen was hij uiteraard Shredder uit de Ninja Turtles. We hoorden niet bij elkaar, maar het was wel heel leuk.
[gelach]
MS: Een crossover.

Stel jullie overlijden. Heb je dan nog je verzameling of is die dan al weggegeven en wat er dan nog is, heb je daarvoor een bestemming? Hebben jullie daar al over nagedacht?
MD: Nou, ik zou wel zorgen dat het bij iemand terecht zou komen die er wat aan zou hebben. Dat wel.
MS: Precies.
Bijvoorbeeld die Stichting waar je het over had?
MD: Dat of een vriendin.. Dat ik dan bijvoorbeeld zou zeggen: het gaat naar haar toe, want dan weet ik dat ze er wat aan heeft. Ik zou wel willen dat het goed terecht komt. Ook als ik een kostuum verkoop, dan ga ik het niet zomaar verkopen aan iemand die het bij wijze van spreken op de brandstapel gooit, dan wil ik wel dat het bij iemand terechtkomt die – dit klinkt misschien heel gek, hoor – maar iemand die zich er ook mooi door gaat voelen.
MS: Beetje hetzelfde inderdaad als wat ik zei. Je zorgt dat het bij een andere verzamelaar komt of iemand die er wat mee kan. Misschien is er tegen die tijd wel een speelgoedmuseum, want het is wel jaren 80 speelgoed, dus tegen die tijd is het alweer ouder. Je zou het dus kunnen doneren aan een speelgoedmuseum. Maar ik wil in ieder geval niet dat mijn verzameling op een vuilnisbelt terechtkomt.
MD: Het is natuurlijk ook de tijd die je erin hebt gestoken, en voor die kostuums geldt dat het best een dure hobby kan zijn…

Tot slot, Mariëlle, wat is het mooiste wat je hebt meegemaakt met je kostuums?
MD: Dat zijn zonder twijfel dingen voor Stichting Opkikker. De mooiste herinnering is misschien wel de allereerste. Ik was bij een prinsessenhightea en toen zat er een meisje aan tafel en haar ouders zaten erbij. Later zeiden ze, wijzend naar hun dochter: ‘Moet je zien, ze lácht weer.’
En dat heeft toen zo diep indruk op mij gemaakt. Moet je je voorstellen: je zit daar als gewoon mens, je trekt een kostuum aan en je kan kennelijk zo iets moois voor iemand betekenen. Je brengt de fantasy daarmee naar deze wereld. Daarmee is het verhaal weer rond: ik doe dit om de fantasy beter te beleven en kennelijk kan ik datzelfde voor anderen betekenen. Machtig mooi.

Marcel en Mariëlle, hartelijk bedankt voor dit gesprek.

Actiefiguren, 3D-print, naar illustraties van Marcel

 

© 2020 – 2024 Fantasize & Sigrid Lensink-Damen

You cannot copy content of this page