web analytics
zaterdag, april 20

Interview met Robin Rozendal

Door Isabelle Plomteux

Robin Rozendal

Auteur en illustrator Robin Rozendal is geen onbekende in de wereld van het Nederlandstalige fantastische genre. Op haar goed bekeken YouTube-kanaal bespreekt ze genregerelateerde onderwerpen en interviewt ze schrijvers, uitgevers en organisatoren van genre-evenementen. Nu haar eerste boek eraan komt (fantasy, of wat dacht je?) vonden wij het bij Fantasize hoog tijd om de rollen eens om te draaien. We hadden het met Robin over al haar ‘fantastische’ activiteiten, en natuurlijk in het bijzonder over Verloren Aluria, het eerste deel van haar fantasyreeks Levende Steden. Op zaterdag 29 april wordt Verloren Aluria feestelijk voorgesteld tijdens een duo-boekpresentatie in de Posthoornkerk in Amsterdam. Meer informatie hierover vind je aan het eind van het interview.

Dag Robin. Voor de mensen die je nog niet kennen: kan je jezelf even voorstellen?
Hoi! Ik ben Robin Rozendal, en ik ben schrijver en illustrator met een voorliefde voor fantasy. Robin Rozendal is een pseudoniem, en in het dagelijks leven ben ik ook nog fotograaf en videomaker met een groot YouTube-kanaal over het maken van video’s, namelijk: ‘De Videomakers’. We geven gratis videotips en verkopen online cursussen over videomaken.
Dat YouTube-kanaal maakte de stap naar een tweede YouTube-kanaal, als Robin Rozendal, heel logisch. En het heeft precies gedaan wat ik hoopte dat het zou doen. Ik begon begin 2019 met daar wekelijks een video te uploaden in de hoop dat het zou bijdragen aan de zichtbaarheid van mijn boek. En nu die bijna uitkomt, merk ik dat dat mensen daar ook echt op zitten te wachten. Hoe gaaf is dat!
Oja, en ik woon in Amsterdam met 2 katten, Fitz en Frodo.

Cover van Verloren Aluria

Je bent niet alleen auteur, maar ook illustrator en daarnaast maak je natuurlijk de video’s waar we het in de inleiding al over hadden. Mag ik stellen dat je fan bent van het fantastische genre in al zijn facetten en dat dat fandom verweven is met alles wat je als Robin Rozendal doet?
Dat kun je wel zeggen! Van jongs af aan hield ik al van het fantastische genre, en liep ik in de bibliotheek altijd direct naar de boeken met het alienlogo op de rug, dat stond voor sciencefiction en fantasy. Ik heb zoveel gelezen toen en die liefde voor verhalen is wat mij nu hier heeft gebracht.

Waar en wanneer maakte je voor het eerst kennis met het fantastische genre? Kan je je dat nog herinneren? Wat trekt je zo aan in het ‘fantastische’?
Het heeft me altijd het meest aangetrokken, zolang ik me kan herinneren! Toch zie ik één moment in het bijzonder nog voor me: het moment dat mijn vader me zijn oude exemplaar van De Hobbit gaf. Ik was twaalf en had hem gezegd dat ik niks te lezen had. Toen gaf hij me dat boek en ik denk dat ik daarna pas echt begon te beseffen dat dit een genre was waarvan ik alles wilde lezen.

Heb je voorkeuren binnen het fantastische genre? Dingen die je net iets leuker vindt? En dat ‘net iets leuker vinden’-gehalte, loopt dat gelijk op doorheen je verschillende activiteiten? Of vind je als auteur of illustrator net een ander aspect leuk dan als videomaker? Hoe komt dat, denk je? Is je smaak/voorkeur door de jaren heen gewijzigd?
Ik heb altijd gemerkt dat ik de goede verhalen en de boeiende personages eigenlijk het allerbelangrijkst vind. Dat maakt ook dat ik ook mijn werk als videomaker geweldig vind: dat is ook verhalen vertellen, alleen dan met bewegend beeld en camera’s. Oja; ik ben dus ook altijd gek geweest op beeld. Ik verslond vroeger stripboeken, tekende strips en zei al toen ik klein was dat ik striptekenaar zou worden.
Omdat ik niet wist dat je daar ook echt je werk van kon maken, richtte ik me op film. Video maken leek me gaaf, verhalen vertellen met beeld! En dat was ook een goede keuze, want ik kan er goed van rondkomen en ik beleef er veel plezier aan. Maar toch miste ik iets. Ik miste de sciencefiction en fantasy. In de Nederlandse filmwereld waren dat geen genres die echt meededen, dus ik besloot om weer te gaan schrijven en tekenen, wat ik vroeger al fantastisch vond.

En hoe zit het met je voorkeuren als lezer en kijker? Verschillen die van je voorkeuren als maker?
Nee, ook daarin ga ik het liefst voor goede verhalen met personages waar ik van kan houden. Als die boeken dan binnen het fantastische genre vallen is dat een bonus. Uiteindelijk ben ik ook mijn boek begonnen te schrijven voor mezelf. Ik was altijd op zoek naar mijn allerfavorietste fantasyboek. Ik heb veel geniale boeken en series gelezen en gezien, maar ik wilde toch altijd meer en soms wilde ik dat verhalen nét anders liepen. Dus ging ik mijn eigen boek schrijven met als uitgangspunt: dit wordt mijn eigen favoriete boek, dat ik het liefst wil lezen.

Still uit een video van Robin Rozendal, eigen foto

Zoals wel meer auteurs heb je ervoor gekozen om je video’s, illustraties en boeken onder pseudoniem uit te brengen. Had je daar een bijzondere reden voor? En is dat af en toe niet verwarrend, zo’n dubbele identiteit? Of helpt dat net om zaken gescheiden te houden?
Best verwarrend, haha! Zeker toen ik in mijn eerste video zei: ‘Hoi, ik ben Robin Rozendal. Ik moest lachen, omdat een stemmetje zei: NIET WAAR! Inmiddels voel ik me ook wel echt Robin Rozendal. En wat helpt is dat Rozendal wel een familienaam is: het was de achternaam van mijn overgrootvader van mijn moeders kant. Ik heb dus echt wel Rozendal-bloed!

En waarom ik ervoor gekozen heb: mijn eigen bedrijf als videomaker en fotograaf heeft al mijn echte naam. Bij de Videomakers ben ik ook bekend onder mijn echte naam. En ik wilde niet dat die dingen te veel door elkaar zouden gaan lopen, vooral voor Google eigenlijk. Daarom vind ik het ook fijn om die naam in dit artikel niet te noemen. Als je nieuwsgierig bent: op mijn website staat op de ‘over Robin’-pagina een link naar mijn eigen bedrijf die mijn eigen naam heeft.

Hoe en wanneer ben je met je schrijf-, illustreer- en videowerkzaamheden in het genre gestart? Gingen ze gelijk op, of ben je met een ding begonnen en kwam er daarna telkens wat bij? Zo ja, wat was dan het startpunt?
Tekenen en schrijven was het startpunt, want dat deed ik als kind al. Ik maakte toen ik klein was eens een tv van een kartonnen doos en draaide er rollen papier met plaatjes doorheen, met daarop mijn eerste fantasyverhaal. Over een meisje die een andere wereld ontdekte… eigenlijk zoals mijn verhaal nu!

Tijdens mijn studie heb ik me zo’n tien jaar alleen maar met video (en fotografie) beziggehouden en niet geschreven en getekend.
In die tijd had ik ook fantasy een tijdje ‘verlaten’. Op HKU (Hogeschool voor de Kunsten van Utrecht) leerde ik dat fantasy een genre was voor kinderen, dat niet serieus meedeed in de filmwereld. Ik vond dat jammer, maar dacht dat ik dat dus maar moest accepteren en richtte me op het vertellen van ‘gewone’ verhalen. In die tijd kende ik ook nog bijna geen anderen die van fantasy hielden, dus ik had niemand om me te vertellen dat dat onzin was. Ik was daardoor een beetje teleurgesteld in de Nederlandse filmwereld en wist niet zeker wat ik nu wilde met mijn geleerde vak.
Ik rolde de wereld van de opdrachtfilms in en vond daar wonderwel mijn draai. Ik had plezier in mijn werk en het hebben van mijn eigen bedrijf, en dat gaf ruimte om te denken: wat wil ik eigenlijk? Nou, ik wilde dit werk zeker blijven doen, maar daarnaast OOK weer tekenen, schrijven, en FANTASY!

In 2010 heb ik het schrijven en tekenen weer opgepakt en begon ik ook weer meer fantasy te lezen en kijken. Toen pas begon ik te ontdekken dat er een fantasywereld was in Nederland, en ontmoette ik anderen die daar ook van hielden. Mijn eerste keer Elfia in 2016 voelde als een feest van herkenning en thuiskomen. En toen wist ik nog zekerder dat ik mijn boek wilde gaan uitgeven. Maar pas toen mijn boek vorm begon te krijgen, en ik weer een beetje gevoel kreeg met tekenen, begon ik mijn YouTube-kanaal. Dat was in januari 2019.

Gevaarlijk vraag misschien, maar wat vind je het leukst? Schrijven, illustreren of video’s maken?
Haha, logische vraag! Ik denk schrijven, omdat dat me het meest de kans geeft om diep in een verhaal(wereld) te duiken en een echt epos neer te zetten. Tekenen ondersteunt me daarbij, omdat ik de plaatjes in mijn hoofd concreet kan maken. En video en fotografie is onmisbaar omdat ik zo mijn YouTube-kanaal zo goed mogelijk kan runnen, en mijn boek kan promoten.
Daarnaast merk ik dat al die verschillende ‘media’ eigenlijk allemaal ook hetzelfde zijn. Alsof het alleen maar verschillende uitingsvormen zijn van inspiratie die uit één bron komt. Het versterkt elkaar en inspireert elkaar.

Binnenkort verschijnt dus je eerste boek, Verloren Aluria. Het is het eerste deel van de fantasy-reeks Levende steden. Kan je ons wat meer vertellen, zowel over de reeks als over het eerste deel?
Het wordt een fantasyserie voor volwassenen, met tien delen (oeps). De titel van de serie zegt het al: het gaat over een wereld waar steden leven. Ze hebben gedachten en een persoonlijkheid, maar daarnaast, net zoals wij, worstelen ze met het leven.
Het begint in Amsterdam met een eigenwijze dertiger met blauw haar: Enna Vere. Zij wordt achtervolgd door mensen met een grijze huid. Ze ontdekt dat er een andere wereld is en komt daar halsoverkop terecht. Eenmaal daar moet ze de grijzen zien te weerstaan, maar komt ze er ook achter dat er magie door haar bloed stroomt. In boek 1 ontmoet ze ook haar eerste levende stad en in de loop van de serie leert ze steeds meer over deze ‘aluria’. Zij en haar familie zijn verbonden met de aluria, en misschien wel de enigen die de teloorgang van de levende steden kunnen stoppen.

Enna is mijn hoofd-hoofdpersoon, zeg ik wel eens, want door de serie heen heb ik negen hoofdpersonen van wie we het perspectief lezen. In Verloren Aluria ontmoetten we er vijf, waaronder ook twee die op Erimaer wonen: kok Yaru en handelaarsassistent Marthis worden opgepakt omdat ze verdacht worden van deelnemen aan het verzet. En dat terwijl ze elkaar nog nooit hebben ontmoet en niks met het verzet te maken hebben. En dan zien ze visioenen over een gezamenlijk verleden en een vrouw met blauw haar?!

Zagrabe, een levende stad; © Robin Rozendal

Wat voor soort fantasy is het? Portal fantasy? Urban? Of is het verhaal niet echt onder een specifiek subgenre te vangen?
Portal dus! Hoewel ik het label ‘epische fantasy’ ook wel passend vind, door de tien delen met negen hoofdpersonen, vol met wonderbaarlijke wezens, een mysterieuze bron van magie en een eeuwenoud conflict dat zijn climax bereikt gedurende de boeken.

Kan je wat meer vertellen over het ontstaan van de reeks en over je schrijfproces? Hoe kwam je op het idee van de levende steden en hoe heb je dat idee vervolgens omgezet in een reeks die tien boeken zal tellen?
Dit verhaal ontstond door een droom toen ik 16 was. Ik begon toen ook al met het schrijven van de eerste versie. Zonder plan en zonder plot ging ik geïnspireerd aan de schrijf… en crashte na zo’n 70 pagina’s. Toen heeft het zo’n 10 jaar stilgelegen, en pas toen ik in 2010 van iemand een boek kreeg over scenario schrijven, ging het vuurtje weer branden.
Ik pakte het toen andersom aan: ik ben eerst jarenlang gaan plotten! In 2016 zette ik pas de eerste woorden op papier. Ik had een plot bedacht voor één boek, dacht ik… maar toen ik de eerste hoofdstukken had geschreven besefte ik dat dit nooit in één boek zou passen, dus hakte ik het in vijf delen.

Toen ik deel 1 van die vijf boeken had geschreven, had ik een manuscript van 270.000 woorden en besefte ik dat dat ene deel al twee boeken moesten worden. Doordat de overige vier boeken ongeveer even groot waren qua inhoud, heb ik maar meteen besloten dat dan alle vijf de boeken in tweeën moesten. Dus: tien boeken.

De levende steden waren niet vanaf het begin het uitgangspunt. Ze waren eerder een klein detail dat pas in het verhaal voorkwam in wat nu boek 7 is. Maar het interesseerde me, dus maakte ik dat onderdeel steeds groter. Toen eerste proeflezers stukken lazen waarin een levende stad voorkwam zeiden ze: dit is jouw sterkste punt, hier komt je schrijven echt tot leven. Ik wist toen dat de levende steden de kern waren van mijn verhaal.

Ben je een organisch schrijver of plot je alles netjes uit?
Nou, plotter dus! Hoewel ik ook niet een enorm strakke plotter ben. Ik plot en ga dan tijdens het schrijven vaak weer van de rails, of ontdek zoveel nieuwe wonderbaarlijke twists dat ik toch het plot er weer op moet aanpassen. Maar dat zijn details, want in principe weet ik de grote lijnen van de hele serie. Ik weet wat er in elk boek gaat gebeuren, waar de plottwists komen en hoe het gaat eindigen. Heerlijk!

Je maakt denk ik gebruik van Scrivener om je romans te schrijven? Hoe bevalt dat?
Goed. Omdat het zo’n grote wereld is, met zoveel backstory en personages, vind ik het fijn om alles overzichtelijk bij elkaar te hebben. Ik begon ooit in Word, maar had op een gegeven moment naast het document van het manuscript nog 16 documenten om dingen in bij te houden en die waren allemaal onoverzichtelijk! Scrivener maakte het leven in die zin wel beter, haha.

Genreschrijvers die bij een uitgever willen debuteren krijgen vaak te horen dat je daar de meeste kans toe maakt met een standalone. Jij slaagde erin om met het eerste deel van een tiendelige reeks een uitgeefcontract te bemachtigen. Hoe heb je dat aangepakt?
Klopt! Ik heb ook wel eens gedacht: moet ik niet beginnen met een standalone? Het probleem was dat dat me niet motiveerde om te schrijven, dus kon ik maar één ding doen en dat was door ploeteren met mijn serie. En wetende dat dat extra moeilijk was, heb ik extra mijn best gedaan om te zorgen dat het goed was. Ik heb veel gewerkt met schrijfgroepen en proeflezers en heb enorm veel gelezen en gekeken over schrijven. Ik heb cursussen gedaan en deelgenomen aan wedstrijden en van al die dingen werd ik beter. Verder ging ik niet over één nacht ijs: toen ik mijn manuscript naar Zilverspoor stuurde was ik er al 11 jaar aan bezig (sinds ik het heropgepakt had).

Wat ook hielp was dat ik Cocky (van Dijk, van uitgeverij Zilverspoor) interviewde voor mijn YouTube-kanaal. Daardoor merkten we dat we een goeie klik hadden en pitchte ik meteen mijn verhaalidee. Dat sloeg aan! Ze bood me natuurlijk niet meteen die dag een contract aan, maar toen ik later mijn manuscript opstuurde wel. Drie zelfs, voor deel 1 t/m 3!

Je maakt nu je debuut als auteur bij Zilverspoor, maar je debuut als illustrator heb je al achter de rug. Je verzorgde immers de cover van Werelden Ontwaken, een verhalenbundel die je samen met een aantal mede-auteurs uitbracht, en je maakte de illustraties voor Luguberg, een kinderboek van auteur Dianne Arentsen dat eveneens verscheen bij Zilverspoor. Hoe verliepen beide samenwerkingen?
Goed! Ik heb er enorm veel plezier aan beleefd. En stress ook, haha! Omdat ze beide plaatsvonden in de tijd dat ik ook in de eindfase van het (her)schrijven van Verloren Aluria zat. Eigenlijk had ik voor beide projecten ook het geluk dat ik grote vrijheid had. Mijn samenwerkingspartners gaven me wel ideeën, maar lieten me ook mijn eigen gang gaan. Dat gaf me de ruimte om in mijn eigen hoofd te duiken en te ontdekken wat ik wilde maken. En het is goed uitgepakt. Werelden Ontwaken staat zelfs in de top 3 voor de publieksprijs voor mooiste cover bij de Indie Awards!

Had je al eerder illustraties voor kinderen gemaakt? Verschillen ze van illustraties voor volwassenen? Of is er geen verschil?
Er is zeker wel verschil tussen mijn illustraties voor mijn boeken voor volwassenen (Werelden Ontwaken en Verloren Aluria) en het kinderboek Luguberg. Ik denk dat mijn illustraties voor volwassenen iets serieuzer zijn en ook iets minder gefocust op personages. Dat zijn meer landschappen met de personages er heel klein in.

Voor Luguberg tekende ik juist echt personages en scenes. Ik had nog niet eerder voor kinderen getekend… en toch ook wel: vroeger. Toen ik vroeger zei dat ik striptekenaar wilde worden, was dat omdat ik eindeloos veel strips en poppetjes tekende. En iets van die stijl en humor van vroeger herken ik nu terug in de tekeningen voor Luguberg, ook al zijn ze zo anders. Ik merkte het al tijdens het tekenen, datzelfde plezier van vroeger, dat ik lachend zat te tekenen om dat ik grappige dingen verzon. Ik kon (en kan) mezelf daar enorm mee vermaken.

Cover van Luguberg, illustratie van Robin Rozendal

Krijg je vanuit auteur en uitgever veel vrijheid als illustrator, of is er toch een bepaalde mate van druk, in de zin van ‘ik wil graag dat je dit maakt’?
Nou, er komt ook vooral druk vanuit mezelf, merk ik. Ik heb altijd gedacht: als ik mijn eigen coverillustraties ga maken en illustraties in boeken, dan doe ik dat alleen als ik echt vind dat ik goed genoeg ben. En ik teken sinds 2010 alweer best intensief, maar het is pas ongeveer het laatste jaar dat ik een niveau heb bereikt dat ik goed genoeg vind hiervoor. En nog steeds worstel ik er ook mee.
Zeker de illustratie voor de omslag van Verloren Aluria was een opgave! Ik werkte wel 50 uur aan een versie waarvan ik al de hele tijd dacht: dit wordt hem niet. Maar ik moest toch dat proces door, om zeker te weten dat dat zo was. Daarna begon ik aan een hele andere, nieuwe illustratie… en ook die kostte me nog 30 uur om te maken, maar daarbij had ik veel sneller het gevoel dat ik op de goede weg was. In die tijd heeft Cocky, die hier natuurlijk iets over te zeggen heeft, maar enkele keren een kleine suggestie gedaan. Dus het was echt vooral mijn eigen hoge lat die het me moeilijk maakte.

Zitten er in Verloren Aluria ook illustraties van jouw hand? En ontwierp je ook hier de cover?
Ik tekende dus de illustratie voor de omslag van Verloren Aluria en maakte een voorzet voor de vormgeving van de omslag, maar een vormgever vanuit Zilverspoor helpt me met de laatste loodjes. En binnen in het boek staan twaalf illustraties bij het verhaal, die ik ook maakte. En natuurlijk de landkaart!

Het verhaal van jouw hand in Werelden Ontwaken, De huilende stad, gaat ook over de wereld van de levende steden. Sluit het verhaal aan bij de gebeurtenissen in Verloren Aluria of staat het er los van?
De huilende stad, mijn verhaal in Werelden Ontwaken, is een prequel op mijn serie. Het is een kort verhaal van een van de belangrijke bijpersonages en speelt zich zo’n 60 jaar voor aanvang van de serie af. Oplettende lezers komen haar naam al in een van de eerste hoofdstukken van Verloren Aluria tegen!

Beïnvloeden het videomaken en het illustreren je schrijven? Zo ja, op welke manier?
Zeker! Ik merk dat het videomaken en fotograferen vooral mijn tekenwerk beïnvloeden, omdat het me gevoel geeft voor licht, compositie en kaderering. En de illustraties inspireren dan weer mijn verhaal. Soms teken ik iets en ontdek daardoor nieuwe details voor mijn verhaal, die ik vervolgens weer in de tekst verwerk.

Bij iemand die zowel schrijft als illustreert denk ik meteen aan een stripverhaal of een graphic novel. Is dat wat voor jou?
Dat zou ik fantastisch vinden en ik sluit niet uit dat ik dat nog eens ga doen. Ik heb het nog niet gedaan omdat het me nog ingewikkelder lijkt dan ‘gewoon’ schrijven. Maar het feit dat mijn boek illustraties heeft, is natuurlijk geen toeval. Ik denk gewoon altijd in beelden en wil me toch ook op die manier graag uiten. Dus mijn verhaal en wereld komen er op alle manieren uit, haha! Je kan wel zeggen dat dit verhaal verteld wil worden.

Je doet heel veel dingen. Zitten die elkaar nooit in de weg? Of versterken ze elkaar net?
Ze zitten elkaar in de weg in die zin dat er maar 24 uur in een dag zitten en ik maar twee handen heb. Ik zou nog zoveel meer willen maken. Los daarvan versterkt het elkaar alleen maar heel erg. De ideeën bruisen en borrelen, juist doordat ik al die verschillende media gebruik. Ik kan het nauwelijks bijhouden om ze allemaal op papier te krijgen.

Toekomstplannen? Zowel als videomaker, illustrator als schrijver?
Ja graag, allemaal! Ik verwacht dat ik misschien minder opdrachtfilms zal gaan maken, en echt alleen nog maar die die ik echt tof vind. Nou ja, eigenlijk doe ik dat nu al een beetje. De Videomakers wil ik ook blijven doen. Ik vind het maken van videocursussen en de YouTube-video’s enorm leuk, en vind het geweldig op die manier zoveel mensen te kunnen helpen bij het maken van video’s.
Dat plezier herken ik ook bij mijn Robin Rozendal YouTube-kanaal. Ik krijg regelmatig berichtjes van mensen die veel hebben aan mijn video’s en dat is superleuk. En laat ik niet vergeten dat ik zelf enorm veel leer van het maken van al die video’s! Om iets goed te kunnen vertellen moet je het eerst voor jezelf goed op een rijtje zetten. En de interviews die ik doe zijn voor mij ook altijd weer leerzaam.

Daarnaast kan ik daarmee ons hele fantastische genre wat meer zichtbaarheid geven en dat vind ik geweldig om te doen. Daar heb niet alleen ik zelf baat bij, maar wij allemaal, en dat maakt me blij. Het kost wel veel tijd, dus ik sluit niet uit dat ik niet altijd op dit tempo zal blijven uploaden. Misschien dat ik over een tijdje naar om de week ga in plaats van elke week. Maar dat gaan we zien.
En daarnaast wil ik gewoon veel schrijven en illustreren, omdat dat echt is wie ik ben en wie ik altijd geweest ben.

Waar kunnen lezers en kijkers jou, je creaties en je boeken vinden?
Als eerste is er binnenkort mijn boekpresentatie in Amsterdam, die ik samen met een schrijfvriendin doe. We debuteren allebei in april 2023, zo leuk dat ons dat de kans geeft om samen een feestje te vieren! Iedereen is welkom, dus kom zeker langs als je zin hebt . Meer info vind je hier: https://www.robinrozendal.nl/boekpresentatie-de-laatste-dochter-verloren-aluria/

Verder ben ik online natuurlijk supervindbaar met al mijn YouTube-activiteiten. Natuurlijk heb ik een website, maar actueler nieuws vind je op mijn Facebook-pagina als Robin Rozendal. Op Instagram deel ik vooral illustraties en het tekenproces, en op YouTube bespreek ik alles van het Nederlandse fantasywereldje tot mijn schrijf- en tekenproces.
En vanaf nu zul je me op beurzen en festivals treffen, in de kraam bij Zilverspoor, of zelf met mijn eigen kraam als Zilverspoor er niet staat.

Bedankt voor het interview!
Graag gedaan!

 

© 2020 – 2024 Fantasize & Isabelle Plomteux

You cannot copy content of this page