web analytics
dinsdag, februari 27

Interview: Marielja de Geus en Heleen van den Hooven – derde in de Waterloper-wedstrijd 2023

Door Isabelle Plomteux

Jullie weten het inmiddels: Op zaterdag 2 december 2023 werd in Rijen de uitslag van de vijfde editie van de snelgroeiende Waterloper-verhalenwedstrijd* bekend gemaakt. Vandaag praten we niet met één maar met twee runners-up. Met hun gezamenlijk geschreven verhaal Tess’ zeewier behaalden Heleen van den Hooven en Marielja de Geus immers de derde plaats.

Marielja (links) en Heleen met Waterloper-certificaat. Eigen foto.

Dag Heleen en Marielja, gefeliciteerd met jullie gezamenlijke derde plaats! Kunnen jullie jezelf even voorstellen?
Heleen: Bedankt voor de felicitaties. Ik legde een bijzondere weg af naar het schrijverschap. Op vier manieren verdiepte ik me in ruimtes en landschappen; imaginaire en werkelijke. Als kind hoorde ik landschappen in klassieke muziek, bijvoorbeeld van Rachmaninov. Ik begaf me met regelmaat fysiek in landschappen. Zo maakte ik met mijn partner een wereldreis en liep ik naar Santiago de Compostella. Lange tijd werkte ik als landschapsvormgever. Vervolgens ging ik als viltkunstenaar op reis in een serie vilteilanden. Ruige wol werd bergen, draden werden rivieren, vlakken vervormden tot woestijnen, meren, bossen. Al reizende ontdekte ik nieuwe werelden met verhalen. Zo begon ten slotte het schrijven.
De basis ontstond voor meerdere fantasy-trilogieën: de Zwerfsteenkronieken. De eerste trilogie Zuiverzee met de delen Deining, Draaikolk en Doodtij hoop ik in 2024 af te ronden en een uitgever te vinden. Samen met mijn schrijfgroep gaf ik de bundel Werelden Ontwaken uit met het verhaal Zeesteen van mijn hand. Dit verhaal speelt als legende een rol in Zuiverzee.
Daarnaast schrijf ik sinds 2020 korte verhalen voor schrijfwedstrijden. Veel van die verhalen monden uit in een vervolgschrijfproject waarbij ik de tekst uitschrijf tot een novelle of roman en samenwerking zoek met kunstenaars voor illustraties of artwork.
Marielja: Bedankt voor de felicitaties. Mijn naam is Marielja (36), woon in Middelburg en werk voor zowel de lokale krant als bij ZB Bibliotheek van Zeeland op het project VoorleesExpress. Verhalen zijn voor mij een manier om het leven te leren begrijpen. Ik vind het daarom fijn om te lezen, te schrijven, te vertellen en vooral te luisteren.

Heleen, jij werd dit jaar niet alleen derde, maar ook nog eens tweede, en dat met je verhaal Schaduwwerker. Ik stel daarom voor dat we in dit interview Marielja wat meer aan het woord laten, en dat we op jouw schrijven volgende week dieper ingaan, wanneer we het over Schaduwwerker hebben. Vind je dat goed?
Heleen: Prima 🙂
Natuurlijk wil ik zo meteen wel graag van je weten hoe samen een verhaal schrijven je verging.

Marielja de Geus, foto: © Kentin Photographic

Sinds wanneer schrijf je, Marielja?
Mijn schrijfcarrière is met horten en stoten op gang gekomen. Als kind wilde ik al boekjes maken, maar ik deed het niet omdat ik vond dat andere kinderen creatiever waren dan ik. Als puber vroeg ik poëzie-les aan mijn docent Nederlands. Ze maakte tijd voor me vrij en dat gaf me vertrouwen dat mijn stem iets kan overbrengen. Als twintiger volgde ik een LOI-cursus creatief schrijven. Daar heb ik bar weinig van geleerd, want het was vooral gericht op de technische kant van het schrijven. Dat is weliswaar nuttig, maar wat ik nodig had was een cheerleader, zoals die docent Nederlands van de middelbare school, die me aanmoedigde om te gaan schrijven. Die cheerleader vond ik uiteindelijk bij een schrijfcursus in de bibliotheek van Middelburg. Sinds 2013 schrijf ik korte verhalen, poëzie en werk ik aan langere projecten. Dit jaar ronde ik een historische jeugdroman af en stuurde het naar een jeugduitgeverij ter beoordeling. Ook heb ik voor mijn schrijfgroep drie bundels samengesteld en de opmaak verzorgd. Nu maak ik dus wel boeken, en dat vind ik heel leuk om te doen.

Deed je al eerder mee aan de Waterloper-schrijfwedstrijd?
Marielja: Op mijn laptop heb ik ideeën staan voor Waterloper 2022 en 2023. Het kwam er helaas niet van om ze uit te werken, want ik besloot mijn aandacht te richten op het schrijven van mijn historische jeugdroman over een Schotse prinses die als twaalfjarige gedwongen werd haar thuisland te verlaten om te trouwen met een Zeeuwse edeljongen.

Wat deed je besluiten om mee te doen en hoe ontstond het idee om dat samen met Heleen te doen?
Marielja: Om dit goed uit te leggen moeten we eigenlijk eerst een stapje terug doen. Hoe Heleen en ik elkaar leerde kennen. Heleen, wil jij dat vertellen?
Heleen: Nadat ik in 2020 voor het eerst meedeed met een schrijfwedstrijd, de Harland Awards, zocht ik in de uitslagenlijst naar schrijvers die een beetje bij mij in de buurt woonden. Ik wilde graag andere schrijvers leren kennen en me bij een schrijfgroep aansluiten. Ik vond een hele fijne schrijfgroep waarmee ik vorig jaar Werelden Ontwaken uitgaf. Het enige nadeel is dat het vanuit Vlissingen wel steeds een eind reizen is. Ik leerde steeds meer schrijvers kennen, maar in Zeeland kende ik nog bijna niemand. Tot mijn overbuurvrouw me vertelde dat ze wel een schrijfster kende en dat was Marielja. We spraken af in de bibliotheek in Middelburg waar ik nog meer Zeeuwse schrijfsters ontmoette.
Marielja: Toen bleek dat we allebei een manuscript hadden ingestuurd naar de manuscriptenwedstijd van Zilverspoor besloten we samen naar de prijsuitreiking te gaan. Het was een bijzondere middag, want het was een week na de ‘monster’-uitslag van Waterloper 2022. Iedereen hier weet vast nog wel hoe dat ging. Dus ook wij zaten in grote spanning bij Zilverspoor. Onze verhalen wonnen niet, maar in de treinreis naar huis bespraken we wel wat nu verder wilde met de verhalen en ons schrijverschap. Het leek ons allebei leuk om eens samen met iemand een verhaal te schrijven. Een en een is twee, dus we pakten de thema’s van Waterloper 2023 erbij.

Was het de eerste keer dat jullie samen een verhaal schreven?
Heleen: Ja, dit is ons debuut als duo.
Marielja: Ik weet dat ik beter tot mijn recht kom als ik met iemand kan samenwerken. Ideeën uitwisselen, inspireren en elkaar aan afspraken houden. Je kunt het beste in elkaar naar boven halen, mits je samenwerkt op basis van gelijkwaardigheid. Met iemand een verhaal schrijven stond dan ook al een tijdje op mijn verlanglijstje.

Deden jullie alles wat bij het schrijven van een verhaal hoort gezamenlijk, of nam een iemand bijvoorbeeld het bedenken van het plot voor zijn rekening en schreef iemand anders (andermaal bijvoorbeeld) alles uit?
Heleen: Over het plot hebben we samen gebrainstormd. Omdat we de scènes wilden verdelen, moesten we daar van tevoren goed over nadenken. Dat hielp om het overzicht te houden en hield het verhaal ook behapbaar. Normaal gesproken schrijf ik intuïtief. Dat is een creatief proces dat originele vondsten oplevert. Het kent ook een risico dat het met me aan de haal gaat, te groot of te veel wordt. Ik vond deze methode erg verfrissend. Binnen de kaders van de scènes hield ik voldoende ruimte voor creativiteit over.

Heleen van den Hooven, foto: © Kentin Photographic

Hoe pakten jullie het samen schrijven praktisch aan?
Heleen: We bedachten een stuk of 18 scenes, die we al naargelang de persoonlijke voorkeur verdeelden. We lazen elkaars teksten en kwamen om de twee à drie weken in de bibliotheek bij elkaar om ze te bespreken en vervolgideeën uit te wisselen. Toen alle scenes klaar waren, herschreven we elkaars teksten en lieten we het door twee proeflezers lezen. We namen samen hun commentaar door. Regel voor regel liepen we het document door en discussieerden we over de aanpassingen.
Marielja: Hoewel onze werkwijze misschien pragmatisch klinkt, was het uitermate creatief en intuïtief. Al pratende kwamen we op ideeën. Meermaals keken mensen in het leescafé ons aan, omdat we zo enthousiast werden over de wendingen van het verhaal. We hebben alles tot in detail doorgesproken en toch kwamen we tijdens het schrijven op weer nieuwe ideeën. Die ruimte konden we pakken, maar deden wel even een berichtje naar de ander. Want iedere keuze heeft invloed op het verdere verloop van het verhaal.

Is het voor herhaling vatbaar?
Heleen: Zeker. We zijn van plan nog een paar verhalen samen te schrijven en uiteindelijk in een fysieke verhalenbundel uit te geven.
Marielja: Nou en of. Door samen te schrijven leer je heel goed naar de opbouw van een verhaal te kijken. Dat is heel leerzaam.

Zonder al te veel te verklappen, waarover gaat het verhaal waarmee jullie op de derde plaats eindigden? Onder welk ‘fantastisch’ genre valt het?
Marielja: Het thema dat we kozen is ‘Het alvermannetje en het gebroken zwaard’. We hebben er een eigentijds, magische realistisch verhaal van gemaakt. Tess is een alvervrouwtje met een zeewieratelier. Ze ontwerpt en maakt kleding op een duurzame manier. Totdat blijkt dat een deel van haar wierenakker is verdwenen. En het gebroken zwaard? Dat is een ander zwaard dan je zou verwachten.

Is het ergens te lezen?
Heleen: Nog niet. We onderzoeken de mogelijkheid en de wens om er een e-book van te maken en streven naar een verhalenbundel van ons beiden waarvan het onderdeel zal zijn.

Waarom hebben jullie voor dit thema gekozen?
Heleen: We kregen hier alle twee al snel beelden bij, zeker toen we ervoor kozen het verhaal in een Zeeuwse setting te laten afspelen, aan zee, tussen de schorren en de slikken. We wilden er ook het actuele thema van klimaatverandering en zeespiegelstijging aan vastkoppelen. Daarnaast fascineren wieren me en kunnen ze ook op vele manieren een oplossing zijn voor de toekomst. Ik had me als textielkunstenares al eens in wieren verdiept. Ik wist dat er een oude techniek bestaat waarbij zijdeachtige stoffen uit wier gewonnen worden. Zelf heb ik er ecoprints mee gemaakt. Guido Krijger van Wildwier dook de wieren voor me uit de Oosterschelde, waarna ik ze op stof afdrukte. Ook dit keer hebben we zijn hulp ingeroepen en mogen we een van zijn prachtige wierenfoto’s gebruiken voor de coverafbeelding.

Wieren, foto: © WildWier

De volgende vragen zijn weer voor Marielja. Vind je het makkelijker of net moeilijker om een verhaal binnen een thema te schrijven? Waarom?
Marielja: Ik vind een thema en een woordlimiet prettig. Het geeft een richtlijn aan het schrijven. Voor mijn werk ben ik ook altijd gebonden aan een onderwerp. Soms schrijf ik over een echtpaar dat 65 jaar getrouwd is. Hun hele leven moet in 500 woorden passen. Een leuke uitdaging. Wat de thema’s betreft, het is boeiend om te ontdekken wat er tot stand kan komen. Voor Godijn Publishing heb ik meerdere verhalen geschreven, die ook in bundels staan. Als je de andere verhalen leest merk je hoe divers een thema is. Je kunt er altijd je eigen stem in laten klinken door de onderwerpen die je belangrijk vindt naar voren te brengen.

Wat bevalt je aan het fantastische genre? Heb je een voorkeur voor bepaalde auteurs of (sub)genres?
Marielja: Ik hou van diepgang en dat kan zowel in fantasy als in ‘gewone’ non-fictie. Helaas lukt het lang niet alle Nederlandse fantasy auteurs om de psychologische ontwikkeling van personages goed over te brengen. Ik denk dat we nog veel kunnen leren van kinderboekschrijvers. De Grote Vriendelijke 100 wordt al drie jaar aangevoerd door Lampje, een magisch-realistisch verhaal. Dit jaar staan er vijf (!) magisch-realistische boeken in de top tien. Vorig jaar was de gehele top drie magisch-realistisch. Nederland houdt van fantasy, maar wel van fantasy waar de lezer zich in kan herkennen en waar je het gevoel bij krijgt: zo zou het kunnen zijn. Een wereld waarin je je thuis voelt en die je kunt meenemen naar het leven van alledag. Fantasy is bij uitstek geschikt om mensen een spiegel voor te houden. Het verhaal kan zich afspelen in een wereld die niet een-op-een hetzelfde is als de onze en daarmee schept de auteur ruimte om mensen voor te houden hoe het leven in elkaar zit. Het weeshuis aan de azuurblauwe zee is zo’n boek. Dat is fantastisch, want het laat zien hoe een bureaucratisch systeem oordeelt over kinderen die anders zijn. De kinderen krijgen alleen de zorg die ze nodig hebben dankzij een autonoom denkende man. De kracht van het individu. In een realistische setting had de auteur dit niet zo over kunnen brengen en was het boek eerder een pamflet dan een bestseller geworden.

Wat zijn je (schrijf)plannen? Wat wil je graag bereiken?
Marielja: Ik hoop dat de uitgeverij waar ik mijn historische jeugdroman naar gestuurd heb binnenkort laat weten dat ze het willen uitgeven. Als ze het niet willen, heb ik een plan B en een plan C. Uiteindelijk wil ik met dat boek langs schoolklassen om met kinderen te praten over het maken van je eigen keuzes en hoe je omgaat met een veranderende omgeving.

Tot slot nog een vraag aan beiden: Waar kunnen geïnteresseerde lezers jullie vinden?
Marielja: www.marielja.nl en op Instagram en Facebook. Type gewoon mijn voornaam in, dan vind je me wel 😉
Heleen: www.heleenvandenhooven.nl, FB ook onder Heleen van den Hooven. Let op de twee O’s anders kom je bij een andere schrijfster uit. Insta: https://www.instagram.com/hoovenheleenvanden/

Nogmaals gefeliciteerd met jullie derde plaats en hartelijk dank voor het interview.

* Waterloper is een themaverhalenwedstrijd in de genres fantasy, horror en sciencefiction voor maximaal 10.000 woorden. De wedstrijd wordt georganiseerd door Roselynd Randolph en ging voor het eerst door in 2019. Voor meer informatie kun je terecht op https://www.waterloper.nl/

 

© 2020 – 2024 Fantasize & Isabelle Plomteux

You cannot copy content of this page