web analytics
maandag, februari 6

Filmrecensie: Reminiscence

Door Zadok Samson

De eerste beelden van Reminiscence, geregisseerd door Lisa Joy (Westworld), zijn prachtig. De camera begint hoog in de lucht zodat de kijker uitzicht heeft op een Amerika dat is ondergelopen. Hier en daar steken alleen de hoogste gebouwen nog uit het water. Dan daalt Joy in één lang shot naar beneden, om zo langzaam in te zoomen op hoofdpersonage Nick Bannister (Hugh Jackman – Wolverine). Met diepe, grommende stem vertelt hij hoe het land verscheurd is geraakt door overstromingen en oorlogen. Hij vertelt ook over de bijzondere handel die hij heeft opgericht: met een machine kan hij zijn klanten herinneringen aan gelukzalige momenten laten herbeleven.

Zo is er een vrouw die keer op keer weer in de armen van haar geliefde wil rusten. De veteraan die met zijn hond speelt. Of de moeder die haar pasgeborene in haar armen wiegt. Ik begrijp dat niemand opnieuw zijn diepste trauma wil meemaken, toch zijn deze scènes wel erg zoet. Reminiscence is aangekondigd als thriller, zo spannend vind ik de film tot dan toe niet. De zoetigheid krijgt echter een bittere bijsmaak als Mae (Rebecca Ferguson – Doctor Sleep) zich meldt. Vanaf het moment dat Nick haar binnen ziet komen is hij tot over zijn oren verliefd, betoverd door haar hypnotiserende aanwezigheid. De twee vinden bij elkaar het geluk, en dan is zij op een dag verdwenen. Nick is vastbesloten haar terug te vinden. Dat zijn zoektocht hem in een wespennest brengt neemt hij voor lief. Het is wel lastig te verteren dat Mae gaandeweg niet helemaal is wie zij beweerde te zijn.

© 2021 Warner Brothers Entertainment Inc, Foto: © Ben Rothstein

Jackman, van wie ik altijd het idee heb dat hij meer acteerkwaliteiten in zich heeft dan dat hij laat zien, is lekker op dreef als de door het leven getekende Nick. Net als zijn collega Emily Watts, gespeeld door Thandiwe Newton (Westworld), heeft hij in de oorlog gevochten en daarbij de nodige psychische littekens opgelopen. In letterlijke en figuurlijke zin heeft hij niet meer zoveel om voor te leven. Hij heeft een stugge persoonlijkheid opgebouwd en laat zich niet zo makkelijk kennen. Mae is de straal zon die door zijn donkere wolken heen breekt. Zij staat voor hoop op een betere toekomst. Geen wonder dat hij zo graag wil weten waar zijn geliefde is gebleven.

Ik associeer Reminiscence sterk met de futuristische variant op de neo-noir, gecombineerd met de tijdspelletjes van Christopher Nolan. Het is zo’n typisch donkere thriller met een detective, een femme fatale en een slechterik. Er zijn geheimen die onder water moeten blijven, maar toch naar de oppervlakte worden geduwd. Je weet dat het niet per se goed hoeft af te lopen. Plotmatig gebeurt er wel erg veel – knipper met je ogen en je mist zo de helft – en Joy veroorlooft zich qua script wel wat vrijheden, toch is Reminiscence door de broeierige sfeer de moeite waard. Er komt zoveel ellende bovendrijven dat de zoete smaak uit het begin wordt overgenomen door een walmende rotlucht. Het liefdesverhaal doet soms wel een tikje pathetisch aan, Jackman en Ferguson vormen een prima koppel. Bovendien vormt dat verhaal de dramatische motor van de film.

Wat mij tot slot nog opvalt is dat Joy verwijst naar de legende van Orpheus en Eurydice. Orpheus wilde zijn gestorven geliefde Euridyce terughalen uit de onderwereld. Dat mocht, op voorwaarde dat als hij terugkeerde naar de aarde niet naar Eurydice zou omkijken. Het verhaal – aangepast binnen de context van de film – is wel op zijn plaats, toch vraag ik mij af of het echt iets toevoegt. Is het nodig? Het voelt een tikje geforceerd. Alsof Joy het publiek heel graag de onderliggende moraal van Reminiscence wil verduidelijken en daarom dit er nog tussen propte. Misschien dat het er nog wel degelijk bij hoort, persoonlijk vind ik dat Reminiscence al genoeg vertelt.

 

Uitgelichte foto: © Warner Brothers Entertainment Inc, Foto: © Ben Rothstein

 

© 2020 – 2023 Fantasize & Zadok Samson

You cannot copy content of this page