web analytics
zondag, mei 22

Tag: Kort verhaal

Vertelling: Sharing
Actueel, Vertellingen

Vertelling: Sharing

By Karen van den Andel. Translated from Dutch by René Damen. Warmth… Sweat… Smells… You and I together in the dark. In a satin diffused night making love together. I had to wait for this so long, be patient endlessly. But finally it’s here, you wanting me as much as I want you. Your breath stalls as you watch my masculinity, I agree that you are right when you say I’m beautiful. I kiss you. You tilt your head backwards so I can kiss your neck. You breathe heavily. Excitement… I find you pretty too, your body, hair and eyes… She strokes me, my underbelly responds. She laughs. You know how to do this… That’s why I chose you… The night is intense, time came to a halt. I bite her neck, taste her blood on my lips. She moans softly, her breast moves heavily up and down, against ...
Vertelling: Samen delen
Actueel, Vertellingen

Vertelling: Samen delen

Dit verhaal verscheen op 30 augustus 2020 op deze site. Door Karen van den Andel Warmte…. Zweet…. Geuren… Jij en ik samen in de duisternis. In een satijn omfloerste nacht vrijen met elkaar. Ik heb hier lang op moeten wachten, veel geduld moeten hebben. Maar nu is het zover, jij wil mij net zo hard als ik jou… Je adem stokt bij het zien van mijn mannelijkheid, ik vind dat je gelijk hebt als je zegt dat je mij mooi vindt. Ik kus je. Je doet je hoofd achterover zodat ik ook je hals kan kussen. Je ademt zwaar. Opwinding… Ik vind jou ook mooi, je lichaam, je haar, je ogen…. Ze streelt mij, mijn onderbuik reageert. Ze lacht. Je weet hoe je het moet doen…. Daarom heb ik jou uitgekozen… De nacht is intens, de tijd is stil blijven staan. Ik bijt haar in de hals, proef haar bloed o...
Vertellingen: Het verkeerde adres – Zadok Samson
Actueel, Vertellingen

Vertellingen: Het verkeerde adres – Zadok Samson

Inbrekers. Eentje houdt mij onder schot, de tweede houdt Rella een mes tegen haar keel, de derde zoekt door het huis naar waardevolle spullen. Hoe langer hij ruw door onze bezittingen rommelt, hoe meer de woede zich in mij opbouwt. Heel goed. Ik haal diep adem en voel hoe de woede zich door mijn lijf verspreidt. Al die verhalen over de volle maan zijn onzin. Ik bepaal zelf wanneer ik het beest toelaat. “Ik geef jullie de laatste kans om weg te gaan,” zeg ik. De grom zit al in mijn stem. Het is een subtiele grom, je moet er echt op letten om het te horen. “Bek houden” zegt de inbreker met het pistool tegen mij. Ik kijk naar Rella en knik. Het is een kort knikje. Ik concentreer mij op de woede, laat het zijn werk doen. Mijn spieren bollen op en scheuren luid mijn kleren stuk. Mijn botte...
Short story by Michiel van Laarhoven: The Video Tape – part 5
Vertellingen

Short story by Michiel van Laarhoven: The Video Tape – part 5

The Video Tape - part 5 of 6 By Michiel van Laarhoven Oh, the pain! The pain in my head. My ribs. Christ, everything hurt! I opened my eyes and all I could see were strange shapes as if I saw everything through the curved side of a looking glass. Perhaps my eyes were reversed. There was lots of light. Artificial light, I was sure. And I was lying in a bed. One shape by the other I pieced together where I was, but it was that old, grating voice that connected my theory to fact.  (meer…)
Short story by Michiel van Laarhoven: The Video Tape – part 4
Vertellingen

Short story by Michiel van Laarhoven: The Video Tape – part 4

The Video Tape - part 4 of 6 By Michiel van Laarhoven I managed to make my way back to the staircase and I had reached the top floor. My loneliness was accompanied by a feeling of satisfaction; a weight that had lifted off me, leaving me alone in comfort. This was the way it was supposed to be, even though I felt so unburdened that it felt like parts of me were missing now. (meer…)
Short story by Michiel van Laarhoven: The Video Tape – part 3
Vertellingen

Short story by Michiel van Laarhoven: The Video Tape – part 3

The Video Tape - part 3 of 6 By Michiel van Laarhoven Not for years had we been in the plaza where the Apollo Theatre was. The paved square was a sea of polished stone now, as it used to be populated by a dozen pine trees. ‘They make it seem like Christmas every day of the year,’ Electra had said when they were little. It was getting very late, and people fled the area back to their homes – hands in their pockets, chins to the ground. (meer…)
Short story by Michiel van Laarhoven: The Video Tape – part 2
Vertellingen

Short story by Michiel van Laarhoven: The Video Tape – part 2

The Video Tape - part 2 of 6 By Michiel van Laarhoven The night was deep, cold and quiet, as if we had gone miles under the surface of the ocean. The old town contained about as much life as a waterless desert, and yet it felt somehow better; it was clearer. Electra and I slunk through the forgotten streets and alleys that made up our home once. (meer…)
Short story by Michiel van Laarhoven: The Video Tape – part 1
Vertellingen

Short story by Michiel van Laarhoven: The Video Tape – part 1

The Video Tape - part 1 of 6 By Michiel van Laarhoven I lay calmly and comfortably on a white cushion. Like a globe, the mechanism beneath me gently spins around. I am thrust into an inferno and swallowed by darkness in a curled-up, child-like position. The last light escapes me and so I am drowned. Here, I am born. I die, until I get born again. At least every now and then. Until I am worn. (meer…)
Vertelling Johan Klein Haneveld: De laatste der Parafanten
Vertellingen

Vertelling Johan Klein Haneveld: De laatste der Parafanten

Door  Johan Klein Haneveld  Met mijn gehandschoende hand veegde ik de samengeklonterde sneeuwvlokken van mijn bril. Ik duwde me overeind op mijn zitplek. Op de vlakte voor ons was de voorste van de drie parafanten blijven staan. Hij hief zijn linker slurf boven zijn hoofden en liet de uiteinden ervan ritmisch heen en weer bewegen. ‘Hij wil weten hoe het met het kalf gaat,’ fluisterde Donald naast mij, zonder zijn ogen van de verrekijker los te maken. Onder zijn handschoen leek hij kramp te hebben in zijn vingers. Hij strekte ze uit, trok ze in, strekte ze weer uit. In hetzelfde rite als de slurf van de parafant. ‘Hij zegt dat hij de geur van de pleisterplaats kan ruiken.’ ‘Van de fabrieken eerder,’ mompelde ik. De indrukwekkende wezens reisden al bijna een week naar een niet meer bestaa...