Recensie Sonic: the Hedgehog

sonic-poster

Door Zadok Samson

Nog voordat Sonic: the Hedgehog in de bioscopen verscheen wist de film controverse op te roepen, want Sonic zelf zag er toch écht niet uit. Hij had zelfs een heus gebit waarbij je zijn tanden – bij wijze van spreken – kon natellen. Nee, dit was toch écht niet de blauwe egel zoals de fans hem kenden uit het oorspronkelijke computerspel van Sega. De animators boden hun excuses aan en voerden de nodige aanpassingen door, met als resultaat een veel kindvriendelijker ogende Sonic. Geen realistisch gebit meer, maar een wezentje dat vooral erg cartoonesk oogt.

De regie is in handen van Jeff Fowler (Gopher Broke), het scenario is van Patrick Casey (12 Deadly Days, Transylmania) en Josh Miller (12 Deadly Days, Into the Dark) en de muziek van de Nederlandse Junkie XL (Mad Max: Fury Road, Terminator: Dark Fate, Freddy v Jason, Deadpool).

Voor Fantasize mocht ik de premièrevoorstelling bezoeken. Het was de Nederlands ingesproken versie, al ik was toch benieuwd naar het resultaat. Najib Amhali, die de Nederlandse Sonic insprak, was samen met zijn zoon Noah ook bij de première aanwezig. Op de rode loper waren volop fotomomenten en werd de pers te woord gestaan (“Alle stunts heb ik zelf gedaan!”). Natuurlijk liep er nog een levensgrote versie van Sonic rond die met enthousiaste kinderen op de foto ging. In de zaal was het de eer aan soapie Pip Pellens om voor aanvang van de film een korte introductie te geven.

Rode loper – © Zadok Samson

De film opent met Sonic die razendsnel door de straten van San Fransisco rent, op de hielen gezeten door het kwaadaardige genie Ivo Robotnik (Jim Carrey die er weer fantastisch op los schmiert). Wat is hier gebeurd? Sonic neemt ons mee terug naar de tijd dat hij als jonge superegel op een eiland woont, onder de hoede genomen door de uil Longclaw. Die waarschuwt Sonic voor het gebruik van zijn superkrachten. Daarmee zal hij onherroepelijk vijanden aantrekken, want waar superhelden zijn zijn ook superschurken. Longclaw geeft hem daarom een zakje met magische ringen die toegang bieden tot verschillende realiteiten.

Als Sonic wordt aangevallen door een groep mierenegels vlucht hij weg naar onze wereld en belandt in het ingeslapen dorpje Green Hills in Montana, waar de goedhartige sheriff Tom Wachowski (James Marsden – Westworld, X-Men: Days of Future Past) de boel in de gaten houdt. Tom verveelt zich kapot in het dorpje en wil dolgraag verhuizen naar San Fransisco. Dan veroorzaakt Sonic per ongeluk een stroomstoring waarmee hij ongewild de aandacht van het Ministerie van Defensie trekt. Ze besluiten er de geniale en megalomane Ivo Robotnik op af te sturen. Deze ontdekt dat Sonic beschikt over een ongewoon sterke energiebron; precies wat hij nodig heeft om zijn duivelse militaire uitvindingen leven in te blazen. Zodoende begint zijn obsessieve missie om de blauwe egel te pakken te krijgen.

Ivo – © IMDB.com

Ik had eerlijk gezegd geen hoge verwachtingen van deze film, tot mijn verrassing is het een erg vermakelijke titel geworden. In de Nederlandse versie blijkt de stem van Amhali uitstekend bij Sonic te passen. De blauwe egel is net een klein kind dat zich niet zomaar laat beteugelen, Amhali weet die eigenschap perfect te benaderen. Ook als hij gas terugneemt om de gevoelige kant van Sonic te tonen, komt dit geloofwaardig over. Met zijn stem maakt hij van Sonic echt een persoonlijkheid, een personage met gevoelens en dromen. De grappen zijn soms wel erg flauw en kinderachtig, maar de aanwezigheid van Carrey geeft de film toch nog een aangenaam donkere rand. De actiescènes maken het feest compleet.

Sonic the Hedgehog – © IMDB.com

Als de eindcredits over het scherm rollen, barst het jonge publiek in applaus uit. Voor hen is deze titel geslaagd. Bovendien is Sonic: the Hedgedog, bij het schrijven van dit stuk, de nummer één titel in Amerika; de film bracht tot nu toe 57 miljoen dollar op. Een recordopbrengst voor een film gebaseerd op een spelletje. Dat wil toch wel wat zeggen.

© 2020-2020 Fantasize & Zadok Samson