web analytics
dinsdag, februari 27

Interview: Simone Otter – eerste in de Waterloper-schrijfwedstrijd 2023

Door Isabelle Plomteux

Na vier interviews met de vijf runners-up interviewen we vandaag de winnaar van de Waterloperschrijfwedstrijd editie 2023: Simone Otter. Op zaterdag 2 december won zij met haar verhaal De vos en de jachthond de vijfde editie van deze snel groeiende themaverhalenwedstrijd*.

Simone Otter, eigen foto

Dag Simone. Van harte gefeliciteerd met je eerste plaats. Kun je jezelf even voorstellen?
Dankjewel! Ik ben 29 jaar oud en een fervent taal-, vertaal- en verhaalliefhebber. In Leiden heb ik Chinees gestudeerd, pasgeleden heb ik nog de master vertalen in Antwerpen afgerond, en binnenkort verhuis ik naar Sassenheim. Of het nu een boek, visual novel, videogame, film of musical is, als het een goed verhaal heeft, dan kan ik ervan genieten. ’s Avonds val ik steevast met een luisterboek in slaap, maar naast lezen en schrijven ben ik ook graag op andere manieren creatief bezig en ontwerp ik bijvoorbeeld haakpatronen.

Sinds wanneer schrijf je?
Zelf verhalen en verhaaltjes verzinnen doe ik al zolang ik me kan herinneren. Het schrijven begon echt toen ik een jaar of 10 was, op een site genaamd hpsite. Die stond uiteraard in het teken van Harry Potter, maar er was ook ruimte voor eigen creativiteit. Samen met anderen schreef ik verhalen in een zogeheten RPG of rollenspel. Hier heb ik vriendinnen voor het leven aan overgehouden, met wie ik nog steeds verhalen schrijf. In 2010 deed ik voor het eerst mee aan NaNoWriMo, ik denk dat ik toen wel zeker wist dat het schrijven ook voor het leven was.

Deed je al eerder mee aan schrijfwedstrijden? Waren dat ook wedstrijden in het ‘fantastische’ genre?
De Renate Dorrestein-schrijfwedstrijd! Voor literaire verhalen. Ik eindigde niet eens in de buurt van de top 10, maar ik heb wel erg leuk commentaar gekregen. Ik heb ook eens meegedaan aan Writers of the Future, een Amerikaanse schrijfwedstrijd voor fantasy en sciencefiction, omdat ik het een leuke uitdaging vind om in het Engels te schrijven.

Schrijf je veel in het Engels?
Ik schrijf verreweg het meest in het Nederlands, en dat doe ik ook het liefst. Het is mijn moedertaal, dus in het Nederlands kan ik preciezer en genuanceerder schrijven en dichterbij de betekenis komen die ik zoek. Het Engels vind ik daarnaast een heel mooie en poëtische taal, die zich goed leent voor dramatische en epische verhalen. Wel moet ik wat meer opletten dat mijn zinsopbouw en woordgebruik niet te eentonig worden. Maar in welke taal ik ook schrijf, mijn hart ligt echt bij fantasy.

Wat deed je besluiten om aan Waterloper mee te doen?
Ik was nieuwsgierig geworden naar wat er zoal in Nederland te vinden en doen is rond fantasy en sciencefiction. Zo kwam ik bij een lijst van schrijfwedstrijden, waaronder Waterloper. Een van de thema’s sloot naadloos aan op een idee dat ik had liggen, dus voelde het bijna onvermijdelijk dat ik zou meedoen. Normaal gesproken laat ik mijn verhalen niet aan anderen lezen. De kans om feedback te krijgen van totaal onbekenden (en dus totaal onbevooroordeelden) vond ik daarom heel spannend maar maakte me ook heel nieuwsgierig.

Wat vond je van de feedback die je kreeg?
Ik vond het jurycommentaar niet alleen heel leuk om te lezen, maar ook ontzettend waardevol. Wat me nog het meest opviel, was hoe uiteenlopend de feedback was. Het ene jurylid let haarscherp op taalgebruik en de andere gaat weer in op de personages en dialogen. Een van de juryleden wist in het commentaar exact de spijker op z’n kop te slaan wat betreft de bedoeling waarmee ik het verhaal heb geschreven, dat vond ik ontzettend mooi om te lezen.

Zonder al te veel te verklappen, waarover gaat De vos en de jachthond? Onder welk ‘fantastisch’ genre valt het?
Het verhaal gaat over een man, Nikanor, die de opdracht krijgt een vrouw in te rekenen die verdacht wordt van moord. Alles draait om hoe en of hij haar te pakken krijgt. Het valt onder fantasy, met een grote dosis mythologie en mysterie. Volgens een van de juryleden heeft het zelfs iets weg van een thriller!

Is het verhaal ergens te lezen?
Het verhaal is binnenkort te lezen op FantasyWereld.nl.

Waterloper is een themaverhalenwedstrijd. Bij welk thema van de voorbije editie sluit jouw verhaal aan en op welke manier?
Mijn verhaal sluit aan op het thema ‘de grote jacht’.

Waarom heb je voor dit thema gekozen? Vond je het makkelijker of net moeilijker om een verhaal binnen een thema te schrijven? Waarom?
Het idee voor dit verhaal had ik al langere tijd. Het liefst bewaar ik mijn ideeën een poos, zodat ze langzaam kunnen groeien en als het ware rijp kunnen worden om opgeschreven te worden. Vanaf nul beginnen en een verhaal bij een specifiek thema of onderwerp verzinnen vind ik juist erg moeilijk. Toen ik besefte dat ik een idee had liggen dat zo goed bij een van de thema’s van Waterloper paste, was het verhaal opschrijven het enige dat me nog te doen stond (wat uiteraard veel makkelijker klinkt dan het is).
De ware inspiratiebron voor mijn verhaal is het lied The Paradox van The Hound + The Fox, te vinden op YouTube. Voor wie het liefst een verhaal zo blind en onvoorbereid mogelijk ingaat, raad ik wel aan het lied pas na het lezen te luisteren.

Simone Otten, eigen foto

Voel je je het meest thuis in kort(ere) teksten? Of schrijf je ook langer werk?
Een beetje van beide! Het meest schrijf ik samen met vriendinnen, dit doen we vrijwel dagelijks. Dan schrijven we telkens om en om kleine stukjes, maar werken we zo gestaag aan heel lange en epische verhalen en verhaallijnen. Die verhalen schrijven we in eerste instantie vooral voor onszelf en niet voor publicatie, maar we zeggen nooit nooit. Eén vriendin droomt ervan om games te ontwikkelen en wil bijvoorbeeld een van onze verhalen uitwerken als een visual novel. Concrete plannen zijn er nog niet, maar toekomstdromen genoeg.
Zelf heb ik al meerdere pogingen gedaan om een langer werk te schrijven, zowel met als zonder NaNoWriMo, met wisselend resultaat. Een boek schrijven, dat was de droom, en een doel waar ik me ietwat op blindstaarde. Ik was er daardoor lange tijd van overtuigd dat ik geen korte verhalen kon schrijven. Pas toen ik met een frisse blik naar bestaande ideeën keek, kwam het eurekamoment. Sommige zouden juist veel beter tot hun recht komen als kort verhaal.

Hoe bepaal je welke ideeën dat zijn? Waar toets je dat aan af?
Ik betrapte mezelf er bijvoorbeeld op dat ik ideeën probeerde uit te breiden, of verschillende ideeën aan elkaar probeerde te plakken, om ze maar in boekvorm te forceren. Door dergelijke verhalen juist op zichzelf te laten staan, komt het originele idee veel sterker naar voren dan wanneer ik het als (onderdeel van een) langer werk had uitgewerkt.
Uiteraard heb ik het doel om een boek te schrijven niet losgelaten, maar ik wil ook korte verhalen blijven schrijven en op die manier mijn schrijfvaardigheid verbeteren. Vergeleken met een heel boek is een kort verhaal bovendien een heerlijk overzichtelijk project en het voelt ontzettend goed om een verhaal te voltooien.

Wat bevalt je aan het fantastische genre?
Aan de ene kant de eindeloze mogelijkheden en het feit dat vrijwel niets te gek of te dramatisch is, met aan de andere kant de uitdaging om ervoor te zorgen dat alles klopt en logisch blijft, ook of misschien zelfs juist in werelden waarin magie en magische wezens bestaan. Toch vind ik uiteindelijk de personages zelf het belangrijkste en zijn alle magische of bovennatuurlijke elementen in zekere zin bijzaak. Ik vind het fascinerend om na te denken over hoe kleine toevoegingen of veranderingen al invloed kunnen hebben op het dagelijks leven, op cultuur, op de beweegredenen van personages en hun relaties met elkaar.

Heb je een voorkeur voor bepaalde auteurs of (sub)genres?
De auteur die mij inspireert om te blijven schrijven en mijn eigen stijl verder te ontwikkelen is Juliet Marillier. Haar Seven Waters-serie kan ik eindeloos blijven herlezen. De boeken zijn een schitterende combinatie van geschiedenis, magie, mythologie en romantiek. Ik heb verder een zwak voor hervertellingen van sprookjes en mythes. Toch probeer ik binnen het fantasygenre uiteenlopende boeken en genres te lezen, van cozy en YA tot episch en dystopisch, met zo nu en dan uitstapjes naar sciencefiction.

Wat vind je het makkelijkst én het moeilijkst aan schrijven?
Verreweg het moeilijkste is beginnen. Ik kan echt vastlopen op een eerste zin, soms zelfs het eerste woord. Als er eenmaal wat staat, is het al snel makkelijker om verder te gaan en om ook regelmatig te blijven schrijven. Een goede tip die ik eens tegenkwam is om niet aan het einde van een scène of hoofdstuk te stoppen met schrijven, maar alvast een beginnetje te maken aan de volgende. Dan is het tijdens de volgende schrijfsessie makkelijker om verder te gaan.
Het is misschien niet per se het makkelijkst, maar wat ik wel het allerleukste aan schrijven vind is de ideeën bedenken, erover brainstormen, ze verder uitwerken en in elkaar passen. Een nieuw idee is alsof ik een nieuw puzzelstukje krijg aangereikt en plots nog iets beter zie hoe het uiteindelijke plaatje moet worden.

Waar kunnen geïnteresseerde lezers je vinden?
Ik heb geen website of socials waar ik mijn verhalen plaats. Sowieso ben ik weinig actief online. Ik kan erg kritisch zijn als het op mijn eigen schrijfwerk aankomt en ben dus nogal terughoudend als het op online publicatie aankomt. Misschien komt hier verandering in na publicatie van De vos en de jachthond, wie weet! Natuurlijk blijf ik schrijven en ik ga ongetwijfeld nog vaker aan een schrijfwedstrijd meedoen.

Nogmaals gefeliciteerd met je eerste plaats en hartelijk dank voor het interview.

* Waterloper is een themaverhalenwedstrijd in de genres fantasy, horror en sciencefiction voor maximaal 10.000 woorden. De wedstrijd wordt georganiseerd door Roselynd Randolph en ging voor het eerst door in 2019. Voor meer informatie kun je terecht op https://www.waterloper.nl/

 

© 2020 – 2024 Fantasize & Isabelle Plomteux

You cannot copy content of this page