web analytics
maandag, februari 6

Interview: Sandy Butchers

Door Isabelle Plomteux

Sandy Butchers in haar kraam, © eigen foto

Kan je jezelf even voorstellen? Wie is Sandy Butchers?
Sandy Butchers is een dromer, een kunstenaar, een verhalenverteller… en een Hagenees die op magische wijze in de Achterhoek is beland. Lang verhaal kort: ze is heel veelzijdig en reist graag.

Kan je wat meer vertellen over The Singularian? Hoe ben je op het idee gekomen? Wat is het voor project? Ik noem het geen boek, want het is veel meer dan dat, toch?
Goed punt om het geen boek te noemen! Het is veel meer dan alleen een boek, alhoewel het project zich wel manifesteert in die vorm. The Singularian is eigenlijk de samenkomst van mijn werk als kunstenaar en mijn werk als schrijver. Ik wilde graag een verhaal vertellen waar ik al mee bezig was in de vorm van een manuscript, maar na een tijdje kwam ik erachter dat er zoveel gaande was dat ik het verhaal (en eigenlijk vooral de personages) geen recht zou doen als ik zou gaan jagen. Daarmee bedoel ik: als ik dit allemaal in 70.000 woorden had moeten vertellen zouden er kostbare dingen verloren zijn gaan. Ik besloot in de eerste instantie dus om een soort van mini “lore books” voor ieder personage te maken. Je weet wel, zoals je ze ook in D&D hebt; met illustraties, voorbeelden en alles erop en eraan. Vanuit dat principe ben ik begonnen aan The Synthetic Equation, het aller eerste deel van The Singularian waarin Sovren “online” komt en ontdekt dat de wereld niet meer is zoals hij zich herinnert.

Is het je eerste project in die richting of had je eerder al wat gelijkaardigs gedaan?
The Singularian is voor mij net zo uniek als het voor de rest van de wereld is. In een soort spontane beslissing om ieder personage zijn eigen achtergrondverhaal te geven en dit samen te weven tot een geheel dat later samenkomt, is dit ontstaan. Ik heb natuurlijk al weer eerder verhalen geschreven, zowel kort als lang. En natuurlijk is tekenen ook niet nieuw maar de twee gecombineerd: ja. Daar is The Singularian de eerste in voor mij.

Illustratie uit The Singularian, © Sandy Butchers

Wist je vanaf het begin dat je dit in eigen beheer ging uitbrengen of heb je eerst naar een uitgever gezocht?
Ja, eigenlijk wel, puur en alleen al door de full-color art prints in de boeken. Dat soort producties zijn alleen weggelegd voor NYT bestsellers die een Special Edition op de markt krijgen. Ik wist dat er weinig tot geen kans was om een uitgever zover te krijgen om hier een risico in te nemen. Het is namelijk nogal een investering om een boek te produceren en ondanks dat ik wel drie bestsellingtitels op mijn naam heb, ben ik nog steeds maar een beginnende schrijver die net komt kijken op de internationale markt. Het was dus al vrij snel duidelijk dat dit een productie in eigen beheer zou worden. Maar ik zeg nooit nooit. Als er een dezer dagen een uitgever opbelt met interesse in de rechten, dan ben ik natuurlijk een en al oor.

Je koos ervoor om in het Engels te schrijven. Wat zijn daarvan de voordelen? Nadelen?
Hmm… Ik denk in dit geval eigenlijk niet zo in voor- of nadelen. Tuurlijk zullen er mensen zijn die mijn werk niet lezen omdat het niet in het Nederlands is, maar de vraag naar Engelstalig werk zal altijd groter blijven dan de vraag naar Nederlandtalig. En zelfs dat is eigenlijk niet eens het belangrijkste punt geweest bij het kiezen. Ik vind Engels gewoon een prettige taal in om te schrijven. Overigens, misschien komt er ooit een uitgever die een vertaling wil uitgeven. Durf te dromen, haha!

Ik zie dat je met Patreon werkt? Hoe gaat dat in zijn werk? Waarom heb je voor deze optie gekozen?
Patreon is een platform dat sinds een jaar of drie veel tractie heeft gekregen bij schrijvers. Ik vergelijk het zelf een beetje met video on demand maar in plaats van film neem je bij een Patreon-abonnement een abonnement op een bepaalde schrijver. Je krijgt specifiek iets van hem of haar te lezen. Zie het maar als een tijdschrift waar je je op abonneert: je krijgt iedere maand een nieuwe aflevering en in mijn geval nog veel meer extra’s. Zo krijg je bij inschrijving vaak voorafgaande afleveringen gratis, krijg je per kwartaal een collector’s item zoals een Limited Edition Giclée Art Print, een badge of een T-shirt, noem het maar op. Dit was ook een van de redenen waarom ik in de eerste instantie voor Patreon koos. Ik ben op dat platform volledig vrij om te bedenken wat ik aan mijn fans/lezers wil geven. Als ik volgende maand een mok wil delen, dan kan dat. Als ik de week erna besluit om een timelapsevideo van een illustratie te delen, dan kan dat ook en dat zie ik een good-old tijdschrift niet zo snel doen.

Wist je meteen dat je het verhaal in kleine delen wilde aanbieden? (die verzamelhardcover per jaar vind ik ook cool!) Even voor de duidelijkheid: zijn de maandelijkse delen alleen beschikbaar voor de Patrons, of kan je ze ook kopen via Amazon zoals de verzamelhardcover?
Ja. Het hele concept van The Singularian Grimoire Anthologies (what’s in the title?) ontstond rondom het idee van korte verhalen. Ieder verhaaltje kun je los lezen van de rest, iedere aflevering kun je los lezen van de anderen. Maar als je ze op volgorde leest heb je een verhaal dat van begin tot einde samenhangt. De hints en raadsels die je krijgt, zullen naar mate je verder komt steeds meer het “eureka”-gevoel oproepen. De maandelijkse afleveringen, en dus de toegang tot alle tussentijdse raadsels en puzzels, zijn alleen voor Patrons. Op deze manier bestaat je abonnement uit iets extra bijzonders, want je krijgt dingen waar mensen die alleen de verzamelbundel willen minstens een jaar op moeten wachten. Bovendien krijgen Patrons de verzamelbundel (Hardcover Collector’s Edition) met heel veel korting!

Website van The Singularian, © Sandy Butchers

Hoe interactief is het? Wat is de rol van je website?
In bijna alle afleveringen zit wel een puzzel of een hint/raadsel om op te lossen. In het eerste seizoen zaten die vooral verwerkt in het verhaal zelf. Geheime codes, binaire puzzels, hints in illustraties, etc. Sinds seizoen 2 is de website hier een veel grotere rol in gaan spelen. Zo kon je E1S2 (The Book of Darkness) een code kraken die je toegang gaf tot een geheime pagina op de website. Deze pagina bevatte een soort log-bestand van Sixsmith, de uitvinder van de Singularians. Lezers vonden een audiobestand met daarin een boodschap. Die boodschap was vervolgens verbonden aan dingen die gebeurd waren, maar ook aan dingen die nog zouden gaan komen. De verhalen zijn behoorlijk interactief dus.

Je illustreert de reeks ook. Dit is misschien een gevaarlijke vraag: wat doe je het liefst? Het verhaal schrijven of het tekenen? En waar heb je zo goed leren tekenen? Heb je hier een bepaalde opleiding voor gevolgd? Idem voor schrijven?
Haha, dit is helemaal geen gevaarlijke vraag. Ik teken al zolang als dat ik een potlood kan vasthouden. Lekker mangapoppetjes tekenen enzo, Dragonball Z-kaarten sparen en natekenen; heerlijk! Het was dan ook voor niemand een verrassing dat ik na de middelbare school naar de Willem de Kooning Academie in Rotterdam ging. Ik heb voor een deel dus gestudeerd om dit soort dingen te kunnen maken, maar natuurlijk is het ook gewoon een kwestie van oefenen. Ik teken graag maar schrijven is ook een passie. Het feit dat ik de twee kan combineren maakt een keuze rondom wat ik liever doe eigenlijk onnodig. Ze horen bij elkaar: ik doe het beide net zo graag.

Deze manier van uitgeven vergt veel input van de auteur. Je moet je werk immers niet alleen schrijven (en tekenen in jouw geval) maar ook nog eens verkopen. En dat iedere maand opnieuw. Hoe pak jij dit aan? Doe je dit alleen of heb je hulp? En welke rol spelen de sociale media hierin?
Dat klopt! Het is ontzettend veel werk. Het is een fulltime baan naast mijn fulltime baan. Ik heb natuurlijk wel een editor en een proeflezer, maar al het productiewerk komt van mijn handen. Marketing is en blijft moeilijk voor een project als The Singularian. Ik ben veelal afhankelijk van social media en dat maakt de marketing ook eigenlijk niet veel leuker. Ik vind het verschrikkelijk om me bezig te moeten houden met allerlei algoritmes en contentplanners, maar het hoort er een beetje bij. Misschien op een dag… later als ik groot ben, haha, kan ik een publicist inhuren die dat allemaal voor me regelt.

Illustratie bij The Singularian, © Sandy Butchers

Waar sluit je werk bij aan? Het is geen graphic novel, het is ook geen boek (vind ik). Maakt dat het niet lastig om The Singularian te verkopen? Om duidelijk te maken wat het is? Of bestaan er in het Engels al meer van deze projecten?
The Singularian is bijzonder lastig te verkopen. Nouja, dat is niet helemaal waar. Het is moeilijk om te verkopen via social media. Je hebt maar zeer beperkt de ruimte om uit te leggen wat het project precies is en waarom het de moeite waard is om je in te schrijven als Patron of om de Hardcover Collector’s Edition te kopen. Ik merk dat het over het algemeen veel makkelijker (en vooral leuker) is om mensen in het echt te spreken. Als mensen het kunnen zien en als ik kan uitleggen hoe alles werkt, hebben mensen veel sneller door wat ze in handen hebben. Interviews op platforms als Fantasize helpen daar natuurlijk ook heel goed bij!
Om even terug te komen op of het een boek is. De verzamelbundel is dat natuurlijk wel, dus wat marketing betreft ligt die een stuk simpeler in de markt dan het project op Patreon. Dat helpt. Ik pitch het meestal als een volledig geïllustreerd, interactief, sci-fi verhaal. Daarmee dek je best wat doelgroepen af.

Toekomstplannen?
Oef, hoeveel tijd heb ik nog? Ik heb altijd toekomstplannen! Het Patreon-project is de fundering van een universum waarop oneindig gebouwd kan worden. Ik ben naast de maandelijkse afleveringen bezig met een manuscript voor een boek wat zich afspeelt voordat Sovren online komt (waar heeft ze het over? Je kan de eerste drie boeken van seizoen 1 gratis downloaden op de website om erachter te komen). Mocht het Patreon-project ooit eindigen, dan nemen deze boeken waarschijnlijk het zware werk over. Plannen genoeg dus.

Persoonlijke vraag: hoe krijg je het in hemelsnaam voor elkaar om elke maand een nieuw boekje uit te brengen? Petje af. Gaat daar niet geweldig veel werk inzitten? Of heb je eerst een paar jaar aan The Singularian getekend en geschreven voor je het begon uit te geven?
Dank je! Het is altijd waanzinnig gaaf om te horen dat iemand mijn werk kan waarderen. Het is hard werken want ik heb iedere maand een deadline waar ik naartoe moet werken. Ik heb een strakke planning: twee weken schrijven (à 10.000 woorden), twee weken tekenen en opmaken. Terwijl ik teken, fixt mijn editor eventuele fouten en als zij het werk terugstuurt heb ik meestal nog een dag of drie de tijd om de opmaak af te maken en het werk naar de drukker te sturen. Pittig? Jazeker. Is het het waard? Absoluut!

Dank je wel voor het interview.

 

© 2020 – 2023 Fantasize & Isabelle Plomteux

You cannot copy content of this page