web analytics
maandag, november 28

Filmrecensie: Moloch

Door Zadok Samson

Het griezelgenre lijkt lastig samen te gaan met de Nederlandse cultuur van nuchtere stijfkoppigheid. Als een regisseur zich waagt aan de zogenaamde Nederhorror of Polderhorror levert het soms best vermakelijke films op, denk aan De lift, Sint en in zekere zin Borgman, maar meestal is het clichématige botheid (zie Amsterdamned) of gewoon ronduit slecht (Sneek, Doodeind). Geen wonder dat ons land zo weinig horrorfilms kent. Wie waagt het zich eraan te branden? Liever dan een drama met zoveel mogelijk seks, dat verkoopt tenminste bioscoopkaartjes. Debutant Nico van den Brink besloot zich hier niets van aan te trekken en schreef en regisseerde Moloch, een sfeervolle horrorfilm die zich afspeelt in bedompt veengebied.

Still van Moloch

Betriek (Sallie Harmsen) leeft in een winderig dorpje waar door een groep archeologen het eeuwenoude lichaam van een vrouw is gevonden. Algauw volgen meer lijken. De grote overeenkomst: ieders keel is verticaal doorgesneden. Dat is op zich al verontrustend genoeg, kort na de macabere vondst doen zich vreemde gebeurtenissen voor. In het met mist gevulde bos klinkt gefluister. Een met een mes zwaaiende vreemdeling breekt in bij Betriek, jammerend dat hij opdracht heeft gekregen om haar te doden. Welk kwaad verspreidt zich door het veengebied? Wie zijn de vermoorde vrouwen in het veen? Om de ellende compleet te maken is er een familievloek die Betriek haar leven lang al achtervolgt. Die vloek zou wel eens verband kunnen houden met de groeiende duisternis. Net als de eeuwenoude mythe over Feike, wiens geest nog altijd in het veengebied zou spoken.

Moloch geeft mij de sterke indruk dat het niet per se een Nederlandse film hoeft te zijn, waarmee ik bedoel dat er internationale trekjes inzitten. Het had zich net zo goed op Engelse, Franse of Duitse bodem kunnen afspelen. Komt dit door het verhaal over de familievloek, wat cultureel gezien zeer breed getrokken kan worden? Een dergelijk plot hoeft zich natuurlijk niet te beperken tot de Nederlandse nuchterheid. Het is iets universeels, een gegeven dat elke kijker kan begrijpen en in de eigen levenswereld kan plaatsen. Of komt dit omdat er ook een Deense acteur rondloopt, die afwisselend Deens en Engels spreekt? Wellicht helpt ook de omineuze soundtrack, vol onheilspellende elektronische muziek.

De mooiste scène uit de hele film vat de sfeer van Moloch perfect samen. Terwijl een archeoloog de mythe van Feike voorleest aan haar collega’s, speelt Betrieks dochter het verhaal na in de schoolmusical. Een apart onderwerp om door basisschoolleerlingen te laten naspelen, maar als dorpsschool moet je toch wat. Van Den Brink monteert de voordracht kundig met de opvoering en brengt het gruwelsprookje zo op zonderlinge manier tot leven. Een eeuwenoude vertelling over afgunst, lust en verloren onschuld, gecombineerd met het idee dat de geest van de legende nog steeds rondwaart in het dorp, en dan opgevoerd door kinderen. Dat is unheimisch. Ik kan mij voorstellen dat Van Den Brink dit segment handenwrijvend aan elkaar smeedde en dacht “laat ik het publiek angst aanjagen met een groep kinderen op het toneel!” Missie geslaagd.

Moloch is op het einde net te rafelig, desondanks mag het zich een mijlpaal voor de Nederlandse horror noemen. Van Den Brink heeft zijn debuut volgepompt met een muffe, doodse geur. Het is zwanger van onheil en onophoudelijk broeierig. Ik verwachtte dat elk moment een storm los zou barsten, compleet met regen en bliksem. Het is of de Nederlandse griezelfilm zich jarenlang als een experimenterende puber gedroeg en nu eindelijk zijn draai heeft gevonden. Als ander potentieel talent goed kijkt naar wat Van Den Brink hier heeft geflikt, belooft dat wat voor het toekomstige niveau. Om nog maar te zwijgen over de carrière van deze debutant.

 

 

© 2020 – 2022 Fantasize & Zadok Samson

You cannot copy content of this page