web analytics
dinsdag, mei 28

Tag: verlangen

Vertelling: De horizon – Thomas Nolet
Actueel, Vertellingen

Vertelling: De horizon – Thomas Nolet

Door Thomas Nolet Plotseling was er bewustzijn. De ogen van Dak Midden Voor waren altijd al open geweest. Hij had het panorama voor hem al in zich opgenomen zolang als hij bestond. Maar nu verschenen er woorden in de ruimte achter zijn ogen. Hij kon namen geven aan de dingen die hij zag. Eerst langzaam, dan steeds sneller. Als een breuk in een dam, waar in het begin een klein stroompje water doorsijpelt, om gaandeweg in een onophoudelijke stortvloed over te gaan. Hemel… Maan, wolken… Huizen, daken, deuren, ramen… Straat, straatlantaarns, hek, park, stad, stadsmuur, velden, bossen, heuvels... Horizon. Tot nu toe had hij hier onbeweeglijk gehangen, tegen de muur, net onder de rand van het hoge dak van dit herenhuis. Zijn achterpoten omklauwden een kleine sokkel, zijn vleugels waren uitg...
Interview met Charlotte M. Baas
Actueel, Interviews, Rubrieken

Interview met Charlotte M. Baas

Door Isabelle Plomteux Dag Charlotte. Kan je jezelf even voorstellen? Ik ben geboren in Hendrik-Ido-Ambacht, en studeerde Medische Biologie aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Na enkele jaren wetenschappelijk onderzoek te hebben verricht aan baby’s en kinderen heb ik me uiteindelijk omgeschoold tot softwareontwikkelaar en boekredacteur. Tegenwoordig woon ik op een varkensboerderij zonder varkens in de mooie Limburgse gemeente Peel en Maas. Je schreef de fantasy-trilogie Verlangen, Onrust en Wanhoop. Zonder al te veel te spoilen, waar gaat de trilogie over? De Verlangen-trilogie gaat over een jonge vrouw die tijdens het eerste jaar van haar studie in aanraking komt met een mysterieuze, knappe man. Ze wordt verliefd en komt er daarna pas achter dat hij een Melior is, een geë...
Vertelling: Madeliefje
Actueel, Vertellingen

Vertelling: Madeliefje

Door Hay van den Munckhof Vroeg in de morgen kom ik aan in het stadspark. Met mijn fototas loop ik naar de vijveroever. Gisteren lag ik hier in de late zomerzon te lezen. Toen ik van mijn boek opkeek, zag ik kort een diamanten schittering. Eerst dacht ik aan een libel, maar libellen maken geen menselijk klinkende geluiden. Ik durfde te zweren dat iets of iemand mij in mijn gezicht uitlachte en er daarna als een schicht vandoor ging. Waar gistermiddag mijn boek lag, zet ik nu een ministatief neer. Ik ga liggen en stel mijn telelens scherp op een groene kikker, die luidkeels zit te kwaken. Als de slijmerige herriemaker even zijn bek houdt, trekt een tinkelend geluidje mijn aandacht. Vlak voor mij, op een waterlelieblad, zit een feeëriek wezentje met goudblonde lokken, de benen gekruist...

You cannot copy content of this page