woensdag, mei 13

Tag: United in the Avalanche

Vertellingen: 1897 – deel 2
Actueel, Vertellingen

Vertellingen: 1897 – deel 2

Een verhaal van Terrence Lauerhohn in vier delen.2Onder een laken van duisternis overziet de jager het aardse, dorstig naar bloed. Later zal het stromen. Niets zal worden verspild. *** Hij arriveerde laat, veel te laat, de zon was net ondergegaan. Giacomo trok hard aan de deurbel, een koperen leeuwenkop met uitgestoken tong. Hij vloekte zacht, omdat hij de lengte van de reis en het woelige water van de Brenta had onderschat, en omdat hij de ijver van de gondelier die hem had gebracht, had overschat. Een minuut later kwam een bediende aanlopen, onder een zwakke lichtvlek uit de lantaarn die hij omhooghield. Toen hij dichterbij kwam herkende Giacomo de kleinste van de twee mannen die de signorina naar het politiebureau hadden begeleid. Het kereltje haalde het in sierlijke lussen ...
Halloween Drabbles: Oogst – Isabelle Plomteux
Actueel, Halloween, Rubrieken, Thema's, Vertellingen

Halloween Drabbles: Oogst – Isabelle Plomteux

Door Isabelle PlomteuxOp een smoorhete, windstille augustusmiddag was ik gehaast onderweg naar een van onze tarwevelden. ‘Wat voor de…?’ Slingerend kwam mijn bestofte jeep op de smalle veldweg tot stilstand.In het midden van het grote perceel, tussen de zwaar doorbuigende halmen, wachtte een oude, in het zwart geklede vrouw me op. Met kaarsrechte rug, haar armen losjes langs haar lichaam, keek ze me met donkere ogen aan.Ze stond er alsof het een volkomen normaal iets was, maar er was geen enkele manier waarop ze daar geraakt kon zijn. Ze was omsloten door een zee van zinderend graan. Een niet bestaand briesje speelde met de uiteinden van haar hoofddoek en liet haar ouderwetse rok en blouse golven.Een paar seconden kreeg mijn koppige verstand de kans om haar onmogelijke ...
Call to Action: Halloween – De weg naar huis – Isabelle Plomteux
Actueel, Halloween, Rubrieken, Thema's, Vertellingen

Call to Action: Halloween – De weg naar huis – Isabelle Plomteux

Door Isabelle Plomteux‘Niet bang zijn, Einar.’ De kromgetrokken vingers van mijn grootmoeder raken mijn blonde haar aan, dat in een slordige paardenstaart op mijn rug hangt. ‘Hij doet je niets.’Ik zwaai met mijn houten zwaard en grom naar de doorschijnende krijgsman die zonet bij de deur van onze blokhut verscheen. ‘Zie…zie jij hem ook?’‘Iedereen kan hem zien, jongen,’ zegt ze met zwakke stem vanop het bed waar ik voor sta. ‘Je moet het alleen willen. De meeste mensen vergeten liever hoe dat moet.’ Een zachte druk in mijn rug. ‘Draai je eens om.’‘Maar…hij…’ De grote gestalte staat nog steeds op dezelfde plek bij de drempel. Alhoewel het licht van de haard recht door hem heen schijnt, kan ik elk detail van hem duidelijk zien.‘Hij is te vroeg,’ zegt mijn grootmoeder. ...

You cannot copy content of this page