Vertelling: Dagen in D-mineur — of hoe we Chronos verloren
Door Jentl de WaalDe afdruk van afwezigheid
Een zwaar dieselgebrom rommelde door de straat. Als een hond die gromde voor hij beet. Rauw, dreigend, onverbiddelijk. Annie Vink werd wakker. Ze gooide haar benen over de bedrand en bewoog haar tenen. Ze bewogen, maar ze voelde niets. Alsof ze naar het lichaam van een vreemde keek.
Annie had weer over vroeger gedroomd. Ze vermoedde dat ze een jaar of tien was. De tijd was toen nog niet uit de wereld verdwenen. Haar ouders hadden haar en haar zusje meegenomen naar de dierentuin. Ze keek met grote ogen naar de safaridieren: giraffen, neushoorns en zebra’s. Bij het aquarium had ze beide handen tegen het glas gezet en haar neus ertegenaan gedrukt. Alsof ze door het glas kon vloeien om dichter bij de majesteitelijke dolfijnen te zijn. De rings...
