Door Mike JansenDe lucht rook naar gesmolten beton en ozon. Hij viel uit de tijd als een druppel uit een lek dak, onbedoeld, zonder gratie. De val duurde een fractie van een seconde, of misschien een eeuw. De tijd had zijn grip verloren. Hij richtte zich op uit de natte modder van de straat. Er klonk niets. Geen wind, geen verkeer, geen ademhaling behalve de zijne en het ijle zoemen van zijn eigen bloed in zijn oren. De stad lag erbij als een stervende reus. Torens van staal en glas torenden boven hem uit, schuin en fragiel alsof ze elk moment konden bezwijken. Veel ramen waren gebroken, maar het glas hing nog in de lucht, in duizend zwevende scherven die de zon weerkaatsten in scherpe, bevroren schittering. Sommige vogels hingen ook stil in hun vlucht, vleugels half gespreid, als m...