web analytics
woensdag, mei 18

Vertelling: Taart

Door Ursula Visser

In de gloeiendhete keuken van het Schimmenrijk, klonk een hels kabaal. Onyx kon nog net op tijd opzij springen. De metalen schaal met het mengsel dat ze aan het mixen was voor de taart, kletterde op de grond.
‘Ik ben een klungel,’ mopperde ze tegen Hades, die stilletjes in een hoekje van de keuken zat.
Hades keek wel uit om nu iets te zeggen. Hij wilde een paar uur uit de drukte van verbrandingen, uitgerukte ogen en eeuwig vuur, maar hij had beter in zijn eigen kantoor kunnen blijven.
‘Kun je ook helpen, of blijf je me zitten aanstaren?’ sneerde Onyx terwijl ze haar lange staart in bedwang hield.
Met tegenzin stond Hades op. Hij was verdorie heerser van de onderwereld, geen keukenhulp! Tot zijn eigen verbazing begon hij de brij van de grond te vegen en met beide handen terug in de schaal te gooien. ‘Getver,’ mopperde hij, zijn handen zaten onder de drab.
‘Hier, laat mij,’ kirde Onyx en ze likte met haar gespleten tong het goedje van zijn vingers.
Normaal vond hij dat niet zo erg, nu keek hij met lichte afkeer toe hoe ze zuur op zijn vingers spuugde. Het loste in ieder geval het deeg op. Ze drukte hem een doek in de handen, hij veegde er met een automatisch gebaar de laatste resten mee weg.
‘Kijk toch! Helemaal schoon.’ Onyx glimlachte, haar slagtanden glommen in het licht van het hellevuur.
Verbijsterd keek hij toe hoe ze het gemixte goedje in een vorm goot. ‘Ga je dat opeten?’
‘Tuurlijk!’ Ze keek hem meewarig aan. ‘En jij ook. Je bent toch niet bang voor een beetje as, mijn vurige duivel?’ plaagde Onyx en ze wiebelde met haar wenkbrauwen.
Hades ging weer in het hoekje zitten, turend naar het vuur dat kolkende rookpluimen uitbraakte. Daar ging zijn vrije uurtje. Moest hij zeker nog proeven ook?
Ja hoor… Toen de taart klaar was en Onyx de vorm met blote klauwen uit het vuur haalde, plantte ze er eerst nog wat vingerbotjes bovenop. ‘Ter decoratie,’ grinnikte ze.
Hades keek argwanend naar het bord met het stuk taart dat ze hem aanreikte. ‘Jij eerst,’ zei hij en hoopte dat het galant overkwam.
Onyx nam een hap en sloot haar ogen. Die vlogen plots open en haar zwarte lippen gingen uiteen. De hap taart viel naar beneden, terug op het bord.
‘Wat is er?’ vroeg Hades, blij dat hij niet eerst had geproefd.
Met tranen in de ogen keek ze hem aan. ‘Ik ben de suiker vergeten!’ bracht ze kokhalzend uit. ‘Nu ben ik misselijk!’

 

Over de auteur:
Mijn naam is Ursula Visser, geboren in het oosten van het land en daar woon ik nog steeds. Ik ben dol op draken en mythische wezens. Daarnaast zou ik best eens een kijkje in de toekomst willen nemen, of op een ruimteschip willen rondlopen, zoals
de Enterprise. Ik schrijf fantasy en sciencefiction (in het Engels en Nederlands). Twee genres die ver van elkaar af liggen. Of niet? Persoonlijk denk ik dat je fantasie nodig hebt om sci-fi te kunnen schrijven. Naast schrijven lees ik ook graag; fantasy, sci-fi, af en toe een thriller.

 

Afbeelding: Cover van de verhalenbundel ‘Hades – ultra korte verhalen’ van Ursula Visser. © Ursula Visser

 

© 2020 – 2022 Fantasize & Ursula Visser