Door Isabelle Plomteux

In dit tweedelige interview spreek ik met Garvin Pouw, auteur van tot dusver 14 gepubliceerde fantasyromans en -novelles. Zijn boeken, die samen drie verschillende fantasyreeksen tot leven brengen, verschijnen bij Godijn Publishing. Deze week bespreken we de boeken en de wereld waarin ze zich afspelen, volgende week hebben we aandacht voor het schrijven ervan en voor de thema’s die binnen het werk van Garvin Pouw aan bod komen.

Dag Garvin, kun je jezelf even voorstellen?
Hallo! Ik ben Garvin Pouw, 47 jaar, geboren in Gorinchem, woonachtig in Arnhem, getrouwd met Leonie en vader van twee dochters. Schrijvend sinds mijn 20e, publicerend sinds 2017.

Ik zei het al in de inleiding: je schrijft boeken binnen drie verschillende fantasyreeksen. Allemaal beginnen ze met een V: Je hebt bij mijn weten:
– de Valtada-reeks met als ondertitel De kronieken van Azeria, hieronder vallen zes romans tot nu toe.
– de Valta-reeks of De kronieken van de Valta, drie romans, waarvan de eerste naar het Engels is vertaald.
– en de Varda-boeken: dunnere novelles, eveneens drie.
We gaan het zo meteen uitgebreid over de boeken hebben, maar ik wil eerst even naar het waarom van de letter V in de titel van elke reeks. Kun je daar wat meer over vertellen?
Dat heeft te maken met de naam van de wereld waarop al de bovengenoemde reeksen spelen: Valtada. Letterlijk betekent die naam: “Daar waar het groen is.” Sommige volkeren op Valtada menen dat de naam van hun planeet verband houdt met “De Valta”, een enorme groene oceaan die inmiddels de halve wereld bedekt, maar Valta betekent eigenlijk: “Groene zee”. Het is dus “de groene wereld”, met daarop “de groene zee.” Zo, dat is al twee V’s verklaard!

Wanneer begon je deze wereld te ontwikkelen?
Grofweg vanaf mijn zestiende. Laat op de middelbare school maakte ik een ontwikkeling door van liefhebber van SF en wetenschap naar fantasy, romantiek, spiritualiteit en een verdieping in emoties. Ik was altijd al een verhalenbedenker, maar in die tijd nam de fantasie een loop met mij. Ik was een eenzame dagdromer die grootse avonturen beleefde met het personage dat nu op Valtada bekend staat als “De scheppingsgodin”. Zij toonde me iedere avond voor het slapengaan een nieuwe uithoek van haar wereld.

Klopt het dat je Valtada in het begin al tekenend tot leven bracht?
Ja, mijn eerste vastgelegde avonturen op Valtada verschenen in de vorm van stripverhalen, met Valtada’s Godin in de hoofdrol. Daarnaast knutselde ik landkaarten, speelde met de taal, schetste personages en monsters en richtte ik mijn zolderkamer in met een interieurstijl die op die wereld moest passen.

Bedacht je toen ook al verhalen die zich in Valtada afspeelden, of ging het meer om de wereld en hoe deze in elkaar zat?
In die periode kwam er meer inspiratie dan de tekenende hand kon bijbenen. Ik had plannen voor 20 stripalbums, terwijl ik tekende aan deel 4. Ergens tijdens een solovakantie in de Ardennen, besloot ik het tekenen over te slaan en een prequel-serie voor mijn stripalbums te schrijven in romanvorm. Het manuscript dat ik daar begon is inmiddels uitgegeven als Valtada 1 De vervloekte roeping en speelt zich vrijwel in het geheel af in het bos. Dat was geen toeval, ik zat toen heel dicht op de natuur. In de jaren daarna greep het schrijfvirus mij geheel en viel het tekendeel volkomen weg.

Dus er zijn geen plannen om stripverhalen uit te geven?
Nee, die kans is nul komma nul. Mijn tekenwerk is leuk, maar haalt niet de lat voor een dergelijke publicatie.

Welke volkeren leven er in Valtada?
Laat ik dat gemakshalve beperken tot de vier hoofdvolkeren. De eerste bewoners van Valtada waren de Shinren (de eerste kinderen), een onsterfelijk en krachtig ras van bedreven magiërs. Zij evolueerden echter uitsluitend op Vyrendia: het Eerste Eiland, de kraamkamer van de Godin. In de tijd dat de Shinren zo krachtig waren als halfgoden, verschenen drie nieuwe volkeren; de Shiv-Varda (de gevleugelden), de Shiv-Nimfa (bontgekleurde Nimf-stammen) en de Shiv-Nara (het ras dat vooral doet denken aan ons mensen). Naast deze rassen spelen in de boeken onder andere fee-achtige elfjes een rol samen met hun tegenhangers de bruinkabouters. Daarnaast voorziet de Duistere God in een breed scala demonrassen waaronder de nodige draken.

Dus de derde V in de titels van jouw boeken komt van een volk, van de Shiv-Varda?
Ja, inderdaad. Pas toen die serie reeds uitgegeven was, realiseerde ik mij dat er sprake was van een V-patroon.

Ik wil nog even terug naar de Valta, de groene oceaan die Valtada voor de helft bedekt. Kun je daar wat meer over vertellen?
De Valta is een immens hoog oerwoud van reuzenbomen die de wereld voorzien van een duizelingwekkend aantal verdiepingen. In feite is de Valta een “woudexpansiespreuk,” een poging om Valtada te veranderen in één alomvattend sprookjeswoud, precies zoals de Godinne dat ooit voor ogen had. Een oord vol zwevende meren, lichtspiegelende planten en andere wonderen. De Valta is magisch en exotisch in de overtreffende trap, een poging tot het absolute paradijs. Althans, dat was de bedoeling, inmiddels is de spreuk bruut een halt toe geroepen.

Die laatste zin klinkt als een belangrijk plotpunt. Kun je wat meer vertellen over de boeken en de gebeurtenissen die zich in de Valta afspelen?
Mijn lezer leert de Valta kennen in mijn los te lezen debuutroman Schaduwkoningin. Een verhaal dat de lezer met de neus in de boter gooit van deze alomvattende jungle. Schaduwkoningin sleurt de lezer mee in de wereld van de Nimfen. Ten tijde van die roman is het immense woud binnengevallen door de duistere veldheer Isinger, een duivel die vakkundige Nimf-tovenaressen verleidt en inzet als zijn schaduwnimfen. Schaduwkoningin en de vervolgen vertellen het verhaal van een van die Nimfen terwijl ze breekt met haar duistere heerser en poogt het vergiftigde woud van de ondergang te redden.

Is de Valta-reeks afgerond met de drie huidige boeken of komen er nog meer delen?
De Valta-trilogie is momenteel een spin-offserie van de Valtada-hoofdserie, maar staat als een huis. Hij is volkomen los te lezen. Dat gezegd hebbende, het verhaal speelt chronologisch gezien enkele jaren na mijn reeks Valtada, de kronieken van Azeria. Als ik de Valta-boeken op hun plaats zou zetten in mijn eigen manuscriptlijst dan betreft het Valtada-deel 22, 23 en 24. Wanneer ik de Valtada-serie chronologisch heb vastgelijmd aan deze serie, zal ook het verhaal van de Valta ongetwijfeld nog verder gaan. Het werk staat nooit stil.

Het eerste deel van deze reeks, Schaduwkoningin, is ook naar het Engels vertaald? Hoe verliep dat?
Monnikenwerk, maar heel leuk om te doen. Ik ben tweetalig, maar had nog nooit een volledig werk in het Engels geschreven. Ik ben voor de Pipi Langkous-approach gegaan. Vertalen werd al snel herschrijven. De Engelse versie is zeker 100 blz. dunner! Na mijn draft is dat manuscript bijna twee jaar rondgegaan tussen een redactie met native speakers, een netwerk van Engelse taalexperts, etc… Tot het moment dat ik het durfde los te laten.

De Pipi Langkous-approach? Wat is dat? Het klinkt alvast leuk.
Pipi had de fameuze instelling: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” (lacht)

Heb je het boek vertaald voor de buitenlandse markt of omdat er in Nederland en Vlaanderen best veel fantasy in het Engels wordt gelezen?
Ik heb het vertaald met het oog op internationale vertaalrechten/publicatie. Wat daaruit voortkomt vergt een wat langere adem en moet nog blijken, maar het is mij al wel duidelijk geworden dat het een prima nevenverdienste is op de festivals waar ik verkoop en signeer. Daar bereik ik inderdaad de Engels lezende doelgroep die ons Nederlandstalige auteurs anders links laat liggen. Ik zie het als een uitbreiding. Zoals e-booklezers de papieren versie misschien weer oppakken. Zo heb ik er weer een lezersgroep bij die niet noodzakelijk ten koste gaat van de ander.

Worden er nog meer boeken vertaald?
Meer vertalen staat momenteel niet op mijn agenda. Dan moet dat boek echt eerst een vlucht gaan nemen die de Nederlandstalige markt overtreft. Wie weet? Ze is nog jong.

Je volgende reeks dan, Valtada. Deze reeks telt momenteel zes gepubliceerde romans, maar ik heb gelezen dat je al veel meer manuscripten in deze reeks klaar hebt liggen?
Absoluut, ik werk zelf vandaag de dag aan Valtada 16. Er liggen dus nog negen manuscripten van die serie klaar voor publicatie.

Je omschrijft deze reeks als je ‘hoofdreeks’. Is dat omwille van het aantal gepubliceerde boeken en manuscripten die deze reeks telt, of is er ook een andere reden?
De Valtada-serie is mijn passie en mijn wezen. Ma raison de être. Soms vul ik de serie aan met novelles, een andere legende of een stuk geschiedenis. Soms schrijf ik een complete spin-offtrilogie, maar de Valtada-serie en haar personages is waar het om gaat.

Kun je de reeds gepubliceerde delen van deze reeks even voorstellen?
Zoals je hierboven hebt kunnen lezen is Valtada 1 De vervloekte roeping het boek waarmee het voor mijzelf allemaal begon. Samen met Valtada 2 Het Eerste Eiland vormt het een tweeluik dat geldt als het ideale startpunt voor ieders Valtada-avonturen. Je volgt in deze boeken de stalmeid Aresta, de jaagster Yivenna, de pelgrim Vohan en de ontdekkingsreiziger Shutai terwijl ze je meenemen op hun reis naar het mythische Eerste Eiland van Valtada. Het geheel is een niet aflatende achtervolging die je meesleept door de woeste wildernis van Noord-Azeria. Het vormt dan ook het begin van de zogeheten Kronieken van Azeria, een zestal romans die allen spelen op het eilandcontinent Azeria.
Na het tweeluik, pakt Valtada 3 de draad een vol jaar later op en nemen oude en nieuwe personages je mee op een onderneming die je werkelijk alle hoeken van Azeria laat zien. Je leert de diverse Nara-koninkrijken kennen en krijgt hopelijk meer inzicht in wat die bedreigt. Maar na Valtada 1 en 2 wil je waarschijnlijk hetzelfde als ik nadat ik die twee boeken geschreven had: vooral weten hoe het verder gaat! Het pas verschenen Valtada 6 Schemersterren vormt het einde van de Kronieken van Azeria, maar daarmee zijn de avonturen van de inmiddels geïntroduceerde personages nog verre van voorbij.

Volgen de zes boeken allemaal op elkaar of kun je ze ook afzonderlijk lezen?
Deel 1 en 2 vormen samen één verhaal. Delen 3 t/m 6 vormen ook één verhaal. Ik raad het niet aan om zomaar in een deel 4 of zo te beginnen. De boeken zijn absoluut vervolgen van elkaar.

Heb je een idee hoeveel boeken de Valtada-reeks uiteindelijk zal tellen?
Ik mik op dertig. Dat is natuurlijk ontzettend veel, een levenswerk, maar ik ben al ruim over de helft, dus niet onrealistisch. Hoewel ik doornummer, bouw ik de serie op met sub-series, zodat het geen oneindig verhaal wordt. De kronieken van Azeria vormt zoals ik al zei met 6 boeken sub-serie 1, net zoals de Valta-spin-off met drie boeken een sub-serie vormt: De kronieken van de Valta. Ik heb nog twee sub-series klaarstaan van ieder vijf delen. Daar kom ik het komende decennium wel mee door.

En dan hebben we nog drie novelles, de Varda-reeks. Waarover gaan deze novelles?
De dikkere romans vertellen tot nu toe vooral het verhaal van de Nara en de Nimfa. De Varda als derde volk bleven lang onderbelicht, maar daar is mede middels de Varda-reeks een eind aan gekomen. Varda vertelt je stukjes geschiedenis over dit gevleugelde volk en hun eeuwenlange strijd tegen een groene drakenbroed. De vaak los te lezen novelles verschaffen achtergrond en inzicht die je direct zal kunnen koppelen aan de boeken uit de andere series. Ze kunnen een startpunt zijn, of net dat toefje slagroom op de taart.

Gebeurtenissen en personages in de ene reeks houden dus verband met gebeurtenissen of personages in andere reeksen?
Ja. Alles is verweven, geen enkel verhaal of serie bestaat in een vacuüm. Personages springen heen en weer tussen de series en alles draagt bij aan het grotere geheel. Natuurlijk kun je de ene serie prima lezen zonder de andere, maar de lol is juist al het verwevene. Het steeds ontdekken van nieuwe geheimen en andere inzichten.

Daarmee samenhangend: wat is de juiste leesvolgorde van je boeken? Ik las ergens dat je best begint met het eerste deel van de Valta-reeks (Schaduwkoningin) om dan verder te gaan met deel één en deel twee van de Valtada-reeks? Klopt dat en welk boek lees je dan best daarna?
Schaduwkoningin is als standalone te lezen, maar nu de Kronieken van Azeria helemaal af zijn, is mijn standaard leesadvies: lees eerst die zes delen van Valtada en daarna de Valta-trilogie.
De novelles zijn prima los te lezen en al heeft ook Varda een chronologische volgorde, ook daar zou ik gewoon de omslagnummering aanhouden.

Plan je nog meer reeksen in Valtada? En beginnen die dan ook met een V?
Er staan twee Valtada-reeksen te trappelen. Respectievelijk Valtada 7 t/m 11 De kronieken van Kyrizië en Valtada 12 t/m 16 De kronieken van het Nachtland. Wanneer die verschijnen hangt af van tijd en ruimte bij de uitgeverij. Om Valtada 7 is in ieder geval al gevraagd. De V van Valtada blijft dus galmen. Naast dit alles werk ik ook aan Nimfana een project dat veel lijkt op Varda maar vooral het allereerste volk van Valtada, de Shinren, zal belichten. Nimfana zal verrassend met een N beginnen. De enige reden dat de Varda-reeks met een V begint is omdat Varda nu eenmaal met een V geschreven wordt. Geloof me, al die V’s zijn eerder toeval dan een masterplan.

Je bent relatief laat op zoek gegaan naar een uitgever. Was het een bewuste keuze om dat niet meteen na het voltooien van je eerste manuscript te doen?
Absoluut. Ik peinsde er niet over. Mijn eerste boek was destijds handgeschreven en 350.000 woorden dik. Vol spelfouten, stijlfouten en noem maar op. Het ging mij destijds om de inhoud, niet de vorm. Ik schreef honderd procent voor mijzelf. Over de kwaliteit was ik verschrikkelijk onzeker, maar het bracht mij plezier, dus ik ging gewoon door. Pas na zo’n achttien jaar prutsen aan Valtada werd ik ijdel genoeg om iets te durven uitbrengen. Schaduwkoningin is min of meer voor exact dat doel geschreven. Mijn eerste Valtada–boek was stomweg te dik. Met Schaduwkoningin als standalone durfde ik het aan.

Ik zei het al in de inleiding: je boeken verschijnen bij Godijn Publishing. Hoe kwam je met hen in contact?
Toeval. Ik won kaartjes voor een evenement bij fantasy-boekhandel Anderwereld. Zij wezen mij op Godijn als uitgever van relatief dikke fantasy-manuscripten. Ik zat op dat moment lekker in mijn vel en trok de stoute schoenen aan. Elly Wassenaar, de eigenaar, is een fantastisch gul mens. Dat klikte meteen heel fijn en zie mij nu!

Garvin in een stand van Godijn Publishing, eigen foto

Wanneer verscheen je eerste boek en welk boek was dat?
Schaduwkoningin verscheen bij Boek10 in het najaar van 2017.

Wat is dat, Boek10?
Een jaarlijks terugkerend schouwburgevenement bij Godijn Publishing waarbij 10 schrijvers uit verschillende genres tegelijkertijd hun nieuwe boek lanceren. Al mijn Valta-titels verschenen bij Boek10.

In About Books, het online boekenprogramma van uitgeverij Zilverspoor, benoemde je jouw Valtada-reeks als instapserie. Waarom? Waarin verschilt deze serie van jouw twee andere reeksen?
Die vraag is al min of meer beantwoord, maar ter aanvulling: met de reeks Valtada volg je middels een kleurig boeket aan personages de wereldontdekking in hetzelfde tempo als ik. Valtada was toen nog jong. Ten tijde van het schrijven van Schaduwkoningin werkte ik al dik vijftien jaar aan die wereld. Dat boek is bonter. Valtada neemt je rustig bij de hand en vloeit als een beek. Schaduwkoningin is zeker in de tweede helft een woeste rivier.

Met het werk van welke auteurs zou je jouw boeken vergelijken? Waar sluiten jouw boeken bij aan?
Dat laat ik aan de lezers. Ik heb nooit/zelden tijd voor lezen. Het rad des tijds wordt vaak genoemd. Tolkien in de context van wereldbouw. Ik hoop dat ik vooral mijn eigen beestje ben en blijf. Als je houdt van een goed onderbouwde wereld, een spannend, meeslepend avontuur met lekker veel vervolgen, dan moet je bij mij zijn.

Een persoonlijke vraag om dit deel van het interview af te ronden: in welk deel van Valtada voel jij je het meest thuis?
Ik heb mijn hart verpand aan Noord-Azeria. De streek waar het eerste boek De vervloekte roeping en Het Eerste Eiland zich afspelen. De bossen, de dalen en de bergen. Overal waar het water mij daar brengt.

Hier eindigt het eerste deel van dit tweedelige interview. Volgende week gaan we dieper in op het schrijfproces van Garvin Pouw en bespreken we de thema’s die in zijn werk aan bod komen.