Door Naomi ter BorgNaarmate het youngadultgenre aan populariteit wint (Blakemore), is het steeds gebruikelijker om sterke vrouwelijke hoofdpersonen in youngadultliteratuur op te nemen (Little & Moruzi, 81; Elsdon). Je hoeft alleen maar te kijken naar populaire youngadultfictie zoals The Hunger Games (De hongerspelen) (2008) van Suzanne Collins of A Court of Thorns and Roses (Een hof van doorns en rozen) (2015) van Sarah J. Maas om dit te zien (Nilsson, 4). Maar zijn deze verbeeldingen van vrouwen echt zo vooruitstrevend? Postfeministische werken staan niet per se bekend om het serieus nemen van feminisme, maar neigen er eerder toe zich over te geven aan wat Levine "de postfeministische fantasie" noemt (Levine, 283). Zoals Levine zegt, neigt de postfeministische fantasie ernaar femi...