Recensie: Disney’s Onward

688x1032_Onward-NL-_ps_1_jpg_sd-low_Copyright-2019-Disney-Pixar-All-Rights-Reserved

Door Zadok Samson

Heel lang geleden was er nog magie op de wereld, beoefend door behendige tovenaars. Het bleek echter lastig tovenarij goed onder de knie te krijgen. Daarom werden toverspreuken al snel ingehaald door technische snufjes. Waarom lastig doen met een houten staf om licht te krijgen als je gewoon een gloeilamp aan kan doen? Ook al zijn er, eeuwen en eeuwen later, nog steeds restanten van die fantasievolle tijd terug te vinden; oude kaarten, toverstaffen, obscure grotten vol valstrikken, het is inmiddels uit de mode.

Tegen deze achtergrond ontmoeten we de net zestien jaar geworden Ian (Tom Holland). Hij leeft samen met zijn moeder en oudere broer Barley (Chris Pratt). Hun vader is net na Ians geboorte overleden, maar hij heeft nog wel iets nagelaten voor als zijn zoons ouder dan zestien zouden zijn. Het is een spreuk waarmee hij voor één dag tot leven kan worden gewekt. Het gaat niet helemaal goed met de uitvoering van de spreuk waardoor hij er – letterlijk – maar voor de helft is. Het onderlichaam, om precies te zijn. Om het toverwerk te voltooien moeten Ian en Barley een zeldzame steen vinden. Barley is een grote fantasyliefhebber en weet precies wat zij moeten doen om de steen in handen te krijgen, dus de grote queeste kan beginnen. Ze moeten alleen wel snel zijn, na vierentwintig uur raakt de spreuk namelijk uitgewerkt.

© Disney Pixar – Via NothingbutGeek.com

Regisseur Dan Scanlon ( Monsters University) neemt voor Pixar eerst de tijd de personages te introduceren. Voor mij blijft het daarom even onduidelijk welke richting Onward op zal gaan. Maar als de broers het grote avontuur tegemoet rijden zetten de makers een helder plot op waartussen subplotjes, grappen en andere personages gegooid kunnen worden. Denk aan de Manticore (een monster uit de Perzische legenden; een leeuw met het hoofd van een mens en een schorpioenenstaart) die haar eigen restaurant runt, of een motorbende bestaande uit kleine elfjes die sterker zijn dan je zou vermoeden. De obstakels die Scanlon in het verhaal gooit (hoe verplicht die obstakels ook kunnen voelen) rekken de spanning verder op. Je hoopt echt dat Ian en Barley erin slagen hun vader nog eenmaal te zien, voordat hij weer voorgoed zal verdwijnen.

© Disney Pixar – Via Pathé.nl

Naast die dramatische spanning wordt de ziel van Onward gevormd door de relatie tussen Ian en Barley. Hun persoonlijkheden mogen dan soms zo hard botsen dat het vuurwerk oplevert, de broederliefde blijft fier overeind staan. Barley heeft altijd goed op zijn broertje gepast, duwde hem uit zijn comfortzone wanneer dit nodig was. Ian ontdekt op zijn beurt dat zijn broer ook een gevoelige kant heeft.

Ik heb genoten van Onward, al is er toch iets dat mij dwarszit. Hoewel de achtergrond van magie leuk bedacht is, blijf ik het wat gekunsteld vinden. Het kan beschouwd worden als een ode aan fantasy. Dan nog vraag ik mij af of Onward ook zou werken als het gaat om twee broers in een heel gewone wereld? Dat de één gewoon gek is van fantasy en zijn broertje op sleeptouw neemt voor een supertoffe “magische” reis? Je kan ook stellen dat zonder die magie de grappen minder geslaagd zouden zijn. Het doet verder niets af aan de kwaliteit van Onward, maar het fantastische randje was, denk ik, niet écht nodig geweest.

© 2020-2020 Fantasize & Zadok Samson